เซินถังเห็นแล้ว แต่ไม่ได้พูดออกมา เพียงลูบศีรษะหู่จื่อเบา ๆ
「ได้สิ หู่จื่อตั้งใจเรียนให้ดีนะ พี่สาวจะรอเธออยู่ที่เมืองหลวง」
「พูดแล้วห้ามคืนคำนะ!」
「ไม่คืนคำหรอก」
ทุกคนพากันมาถามรายละเอียดเรื่องงานแต่งของเธอกับชิงหาน อย่างแรกคือเธอไม่รู้จริง ๆ อย่างที่สองคือทนพลังความอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านของเหล่าภรรยาทหารไม่ไหว จึงคิดหาทางปลีกตัว
「ฉัน ฉันขอไปจัดการที่พักก่อนนะ เดี๋ยวยังต้องไปเตรียมตัวที่นาเกลือสำหรับการแข่งขันรอบชิง ฉันไปก่อนล่ะ」เธอลุกขึ้น ยัดขนมที่เหลือใส่มือหวังซิ่วเหลียน แล้วหันหลังวิ่งหนีไปทันที
「เอ๊ะ ถังถัง เก็บขนมไว้กินเองสิ」
「เอาไปให้เด็ก ๆ กินเถอะ」เธอไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง รีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
ในสายตาของเหล่าภรรยาทหาร เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังหนีหัวซุกหัวซุน ทุกคนอดหัวเราะกันครืนไม่ได้
「ดูสิ ทำเอาสาวน้อยเขาเขินจนหนีไปแล้ว」
「คนหนุ่มสาวก็ขี้อายกันแบบนี้แหละ」
「คนหนุ่มสาวขี้อายหรือ? ฉันว่าผู้การมู่ไม่เห็นจะมีปัญหานี้เลยนะ」
ทุกคนกำลังพูดกันอยู่ พอพูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา—มู่ชิงหานเดินออกมาจากลานบ้านโดยใช้ไม้ค้ำยัน
เขาเพิ่งเอาสัมภาระกลับไปเก็บในห้อง แล้วเปลี่ยนมาสวมเสื้อยืดสีเขียวทหารสะอาดตัวหนึ่ง
หมอทหารเฉินเดินมาจากปากตรอกพอดี พอได้ยินว่ามู่ชิงหานกลับมา เขาจึงตั้งใจแวะมาหา
「ชิงหาน」เขาเดินเข้ามา 「กลับมาแล้วหรือ เดินทางราบรื่นไหม?」
「อืม ก็ใช้ได้」
「มีเรื่องมงคลแล้วดูสดชื่นขึ้นเยอะเลยนะ」หมอทหารเฉินตบไหล่เขาเบา ๆ 「ได้ยินว่านายจะไปกองส่งกำลังบำรุงทั่วไป จัดการเอกสารเรียบร้อยหรือยัง?」
「ทางเมืองหลวงจัดการเกือบเสร็จแล้ว กลับมาส่งมอบงานอีกนิดก็พอ」
หมอทหารเฉินพยักหน้าพลางยิ้ม 「ดีเลย ได้ยินเฉิงหยวนบอกว่าพวกนายตกลงเรื่องสำคัญกันที่เมืองหลวงแล้ว? พวกนายไปจัดงานมงคลที่เมืองหลวง แล้วเพื่อนร่วมรบเก่าอย่างพวกเราล่ะ จะไม่เชิญพวกเราไปดื่มสุรามงคลหรือไง?」
「เอกสารยังไม่เรียบร้อย」
「เอกสารยังไม่เสร็จ แต่ไปดูผ้าแดงมาแล้วสินะ? ฉันได้ยินพี่ชายนายบอกว่านายเอากุญแจบ้านแถวไห่เตี้ยนไปหมดแล้ว」