คำพูดเหล่านี้ฟังดูจริงใจและสะเทือนอารมณ์ ทั้งยังพรั่งพรูออกมาพร้อมน้ำตา บรรดาภรรยาทหารที่อยู่ตรงนั้นเห็นท่าทีเหมือนตัดขาดญาติพี่น้องเพื่อความถูกต้องของหลิวฟาง ต่างก็พากันพยักหน้า
“หลิวฟางพูดถูก ไป๋เว่ย เธอยังไม่รีบไสหัวไปอีกหรือ?”
“นั่นสิ อย่าทำให้หลิวฟางเดือดร้อนไปมากกว่านี้เลย เขาอุตส่าห์ใจดีรับเธอไว้ ดูสิว่าเธอก่อเรื่องอะไรไว้บ้าง”
“หลิวฟางเป็นคนจิตใจดี อ่อนโยน แถมยังถูกเธอพาเดือดร้อนไปด้วย”
ไป๋เว่ยมองหลิวฟางอย่างไม่อยากเชื่อ ผู้หญิงที่เธอเคยคิดว่าเป็น “พี่สาวแสนดี” กำลังมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยนและเห็นใจ ในดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นชาอย่างบอกไม่ถูก
ในที่สุดไป๋เว่ยก็เข้าใจแล้ว
ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอก็เป็นเพียงมีดในมือหลิวฟาง เมื่อใช้ประโยชน์เสร็จแล้วก็ต้องถูกโยนทิ้ง
“ดี... ดีจริง ๆ...” ไป๋เว่ยตัวสั่นไปทั้งร่าง ริมฝีปากสั่นระริก เธอชี้หน้าหลิวฟางราวกับอยากพูดอะไรสักอย่าง ทว่าเมื่อเห็นสายตารังเกียจและดูแคลนของคนรอบข้าง สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออก
เพราะต่อให้พูดออกไป ก็ไม่ได้ทำให้คนอื่นมองว่าเธอน่ารังเกียจยิ่งขึ้น หรือเห็นใจหลิวฟางมากกว่าเดิม
เธอกัดฟัน พยุงตัวลุกขึ้นอย่างโซเซ ก่อนเดินตรงไปยังประตูทางเข้าลานบ้านโดยไม่หันกลับมา
แผ่นหลังของเธอดูอเนจอนาถอย่างที่สุด
……
หลังไป๋เว่ยจากไป บรรยากาศในลานบ้านก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
ภรรยาทหารสองสามคนที่ก่อนหน้านี้เคยพูดตามกระแส ต่างพากันกระมิดกระเมี้ยนเข้ามาหาเซินถัง แล้วเอ่ยขอโทษอย่างตะกุกตะกัก “น้องเซิน... ก่อนหน้านี้พวกเราทำไม่ดีเอง ได้ยินอะไรนิดหน่อยก็เชื่อไปหมด อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ”
เซินถังกำลังนั่งยอง ๆ เช็ดน้ำตาให้หนิวนิ่ว พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมายิ้ม “ไม่เป็นไร เรื่องมันผ่านไปแล้ว”