รอยยิ้มของเซินถังจางลงเล็กน้อย “คุณลุงพูดได้เลยค่ะ”
มู่เจิ้งไม่ได้พูดทันที เขาหยิบแฟ้มบาง ๆ จากลิ้นชักมาวางบนโต๊ะ
“เหตุลักพาตัวทางตะวันตกเฉียงเหนือครั้งนั้น ไม่ใช่ฝีมือเจิ้งเสวียหลิน”
นิ้วมือของเซินถังชะงักไปเล็กน้อย
หลังจากนั้นเธอถึงได้รู้จากผลการสอบสวนว่าเป็นฝีมือเจิ้งเสวียหลิน
เพราะเธอเปิดโปงว่าเขาสมคบคิดกับเซินเหยา ทำให้แผนของเจิ้งเสวียหลินพังพินาศ อีกทั้งเขายังยักยอกเงินจนเกิดช่องโหว่ และการตรวจสอบก็ใกล้เข้ามาแล้ว
แรงจูงใจนี้ฟังขึ้น เธอจึงไม่ได้ใส่ใจ อย่างไรเสียเรื่องก็ตรวจสอบจนกระจ่างแล้ว
แต่ตอนนี้มู่เจิ้งกลับบอกว่าไม่ใช่ “...ไม่ใช่เหรอคะ? แล้วเป็นใคร?”
“คำให้การของหม่าเขวเป็นเท็จ เขาใส่ร้ายเจิ้งเสวียหลินเพื่อปกปิดเรื่อง และเพื่อปกป้องใครอีกคน”
เซินถังนิ่งงัน
เรื่องนี้ยังมีการปกป้องใครอีกหรือ?
“ใครคะ?” เธอถาม
มู่เจิ้งมองเธอ “คนคนนั้นคุณก็รู้จัก เย่เฉิง”
ห้องหนังสือเงียบสงัด มีเพียงเสียงนาฬิกาตั้งพื้นแบบเก่าดังติ๊กต่อก
ร่างของเซินถังเกร็งขึ้นทันที
เย่เฉิง?!
เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเย่เฉิงด้วย?
หม่าเขวรู้จักเย่เฉิงงั้นหรือ?
เย่เฉิงเป็นศิษย์พี่จากสถาบันวิจัยของมหาวิทยาลัยชิง อ่อนโยน สุภาพ และเป็นคนที่ไว้ใจได้
ตอนแรกเธอกับครูลู่หาหนทางไม่ได้ ก็เป็นเขาที่ช่วยติดต่อศูนย์ตรวจพิสูจน์ให้
เขาจะไปรู้จักพวกอันธพาลที่ลักพาตัวเธอได้อย่างไร?
“เข้าใจผิดหรือเปล่าคะ? อาจารย์เย่เขา...”
“เย่เฉิงจงใจเข้าหาคุณ คนหนึ่งอยู่เบื้องหน้า อีกคนซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง” มู่เจิ้งเล่าให้ฟังอย่างใจเย็น
เซินถังพลันนึกขึ้นได้ว่า ครั้งแรกที่พบเย่เฉิงคือวันสอบป้องกันวิทยานิพนธ์ เขาเป็นฝ่ายทักทายเธอก่อน ต่อมาก็เป็นฝ่ายพาพวกเธอไปศูนย์ตรวจพิสูจน์