เซินถังพยักหน้า คนแบบนี้เธอเคยเจอในห้องทดลองมาไม่น้อย คนพาลกลัวอำนาจแต่ไม่กลัวคุณธรรม ยิ่งเธอพูดดีด้วย อีกฝ่ายก็ยิ่งคิดว่าเธอรังแกง่าย
“เธอมีท่าทีเป็นปรปักษ์กับฉันขนาดนี้” เซินถังหันไปมอง “หรือว่าไม่พอใจพี่ชิงหาน?”
“เธอเข้าใจกลับกันแล้ว” ซูหมิงเยว่หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “เธอจะไม่พอใจพี่มู่ได้ยังไงกัน อย่าหัวเราะเยาะฉันเลยนะ ถึงบ้านพักข้าราชการจะมีลูกหลานคนใหญ่คนโตอยู่เยอะ แต่พี่ชิงหานก็เป็นหนุ่มที่หล่อที่สุดในบ้านพักมาตลอด เหอหว่านชิงคนเมื่อกี้แอบชอบมู่ชิงหานมาห้าปีแล้ว เธออิจฉาเธอต่างหาก!”
“หา?” ซูหมิงเยว่ชอบชิงหานคนหนึ่ง เหอหว่านชิงก็ชอบด้วยหรือ?
มู่ชิงหานนี่เป็นที่ชื่นชอบของสาว ๆ ไม่น้อยเลยนะ?
กลับไปต้องถามให้รู้เรื่องเสียแล้ว
“เธอตกหลุมรักเขาตอนงานเลี้ยงปีใหม่ครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นก็หาเรื่องไปวนเวียนอยู่ใกล้พี่มู่ไม่เว้นวัน แต่เธอสบายใจได้เลย นิสัยอย่างเธอ พี่มู่ไม่แม้แต่จะชายตามอง”
เซินถังมองเธอแล้วยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นพอฉันแต่งเข้าไป ก็กลายเป็นศัตรูของผู้หญิงทั้งบ้านเลยสิ?”
ซูหมิงเยว่ยิ้มตาม “คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แต่ต้องมีคนแอบอิจฉาอยู่ไม่น้อยแน่”
“พี่หมิงเยว่” ไม่รู้เพราะเห็นซูหมิงเยว่เป็นคนใจกว้างและตรงไปตรงมา เซินถังจึงพลั้งปากถามออกไป “แล้วพี่ล่ะ พี่ชอบพี่ชิงหานหรือเปล่า?”
พอถามจบก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา เธอบ้าไปแล้วหรือไงถึงพูดอะไรแบบนี้ ทำให้อีกฝ่ายลำบากใจชัด ๆ แต่เธอก็อยากรู้จริง ๆ ว่าซูหมิงเยว่คิดอย่างไร ไม่อย่างนั้นเธอคงคาใจอยู่ตลอด และคงสนิทกับซูหมิงเยว่จากใจจริงไม่ได้