เซินถังทำหน้าไร้เดียงสา “ใช่ค่ะ มีอะไรเหรอ?”
ลู่เหยี่ยนจือพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เจ้าของผักกาดขาวต้นนั้นนั่งอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง
“แค่ก” เขาหันหน้าหนีแล้วไอขึ้นมาทันที ใบหูแดงก่ำอย่างรวดเร็ว “มะ...ไม่มีอะไร แค่อยากมาดูให้เห็นกับตา”
เซินถังไม่ได้เปิดโปงเขา เพียงยิ้มบาง ๆ “ถ้าสนใจก็มาดูได้นะ แปลงนั้นอยู่หลังบ้านฉัน แต่เข้าออกเขตที่พักต้องลงทะเบียน ฉันต้องบอกพี่ชายลูกพี่ลูกน้องก่อน”
“พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง?”
“ก็คือผู้การมู่ค่ะ”
“ได้ ๆ แล้วเมื่อไรล่ะ?”
“วันอาทิตย์นี้แล้วกันค่ะ”
“ได้! วันอาทิตย์!” ลู่เหยี่ยนจือเก็บกระดาษหยาบใส่กระเป๋า แล้วพุ่งออกไปดั่งสายลม
เซินถังมองแผ่นหลังของเขาหายลับไปตรงปลายทางเดิน ก่อนยกแก้วเคลือบขึ้นจิบน้ำ
ในใจหัวเราะจนแทบกลั้นไม่อยู่ ครูลู่เอ๋ยครูลู่ เรื่องแอบปีนกำแพงมาขโมยผัก ไว้ฉันค่อยคิดบัญชีกับคุณทีหลัง
เธอถอนหายใจเบา ๆ ความรู้สึกที่ต่างฝ่ายต่างรู้กันอยู่เต็มอก แต่ต้องอัดอั้นไม่พูดแล้วแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นนี่ก็เหนื่อยเหมือนกันนะ ฮ่า ๆ
……
วันอาทิตย์ เวลาเก้าโมงเช้า
ลู่เหยี่ยนจือมาถึงก่อนเวลานัดหนึ่งชั่วโมง
วันนี้เขาอุตส่าห์แต่งตัวเรียบร้อยเป็นพิเศษ หวีผมแล้ว สอดชายเสื้อเชิ้ตเข้าในขอบกางเกง เปลี่ยนมาสวมรองเท้าผ้าใบปลดแอกคู่ที่ค่อนข้างสะอาด แต่กระสอบผ้าใบใบใหญ่ยักษ์ที่มัดไว้บนเบาะหลังกลับเผยธาตุแท้ของเขาออกมาเสียหมด ทั้งสว่านเจาะดิน ถุงปิดผนึก กระดาษติดฉลาก กระดาษวัดค่าความเป็นกรดด่าง และขวดเก็บตัวอย่างปลอดเชื้อ ดูราวกับกำลังจะขึ้นเขาไปสามวัน
เซินถังพาเขาเข้าไปในสวนหลังบ้าน
มู่ชิงหานเองก็ใช้ไม้เท้าค้ำเดินตามมาด้วย—
เซินถังถามว่าเหตุใดเขาไม่ไปโรงพยาบาล เขาตอบว่า “อากาศหนาว ไม่ไปแล้ว”
เธอกะพริบตาปริบ ๆ อากาศหนาวหรือ? แล้วทำไมไม่อยู่ในบ้านล่ะ แต่ความคิดนั้นผุดขึ้นเพียงชั่ววูบ เธอก็หันไปต้อนรับครูลู่แล้ว