ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เซินถังพิงเสาระเบียง มองลู่เหยี่ยนจือที่นั่งยอง ๆ อยู่ในแปลงผักอย่างเหม่อลอย
เธอไม่ได้ส่งเสียง เธอรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร
ก่อนข้ามภพ ชาติที่แล้ว ในยามดึกของสถาบันวิจัย
หลังทำการทดลองล่วงเวลาจนเสร็จ เธอเดินผ่านทางเดินและเห็นว่าประตูห้องทำงานของอาจารย์แง้มอยู่ ไฟยังเปิด เธอเดินเข้าไปปิดไฟ แล้วเห็นไฟล์หนึ่งเปิดค้างอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของศาสตราจารย์ลู่
“ยังทำไม่เสร็จ-001: การสร้างระบบอยู่ร่วมกันของจุลินทรีย์และพืชในดินเค็ม”
วันที่สร้าง: 1979
วันที่แก้ไขล่าสุด: 1979
ข้างในมีเพียงแผนการทดลองที่ไม่สมบูรณ์หนึ่งฉบับ กับภาพวาดมือของกลุ่มเชื้อจุลินทรีย์อีกไม่กี่ภาพ หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรต่อ
ตอนนั้นเธอไม่ได้คิดอะไรมาก วันรุ่งขึ้นพอเจอกัน เธอก็เอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ ว่าโครงการนั้นคืออะไร ทำไมถึงเก่าขนาดนั้น ตั้งแต่ปี 1979 เลยหรือ ตอนนั้นเขาตอบว่าอย่างไรนะ? เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า “ไฟล์เก่าที่เลิกทำไปแล้วน่ะ ไม่มีอะไรหรอก”
ต่อมาเธอคุยกับศิษย์พี่ในห้องทดลอง ศิษย์พี่บอกว่า “อ๋อ อันนั้นเป็นโครงการที่อาจารย์ทำไม่เสร็จตอนยังหนุ่ม ๆ รายละเอียดฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่าเขาเก็บไว้นานหลายสิบปีแล้วไม่ยอมลบ”
หลายสิบปี
ตอนนั้นเซินถังไม่ค่อยเข้าใจ ศาสตราจารย์ผู้ประสบความสำเร็จ มีโครงการวิจัยอยู่ในมือมากมาย ทำไมถึงเก็บของที่ “ทำไม่เสร็จ” ชิ้นหนึ่งเอาไว้จนถึงตอนนี้?
ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว
ไม่ใช่ทำไม่เสร็จ แต่เป็นเพราะพิสูจน์ไม่ได้
มันคือปมในใจที่ติดตามอาจารย์ไปตลอดชีวิต
เดิมทีเซินถังคิดว่า หลังเรียนจบปริญญาเอกแล้วจะหาโอกาสถามอาจารย์ว่าโครงการนั้นต้องทำอะไรบ้าง เธออาจรับช่วงต่อมาลองทำดูได้
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เธอก็ข้ามภพมาเสียก่อน
เธอมองลู่เหยี่ยนจือที่อยู่ตรงหน้า—ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่า ผมดกดำ แววตาสดใสและแน่วแน่ เขาแตกต่างจากศาสตราจารย์วัยกลางคนในห้องทดลองเมื่อหลายปีให้หลัง ซึ่งผมบางลงและมีรอยยิ้มอ่อนโยนอย่างสิ้นเชิง ทว่าความมุ่งมั่นในตัวเขากลับเหมือนกันทุกประการ