เซินถังทั้งอยากหัวเราะทั้งอยากร้องไห้ “พูดเหลวไหลอะไรของคุณ ฉันมาคุยเรื่องงานต่างหาก”
“เรื่องงาน? งานอะไร? พ่อของมู่ชิงหานเป็นนายพล พวกเราทำวิชาการเกษตร มีเรื่องงานอะไรที่ต้องไปถึงบ้านตระกูลมู่ด้วย?” ลู่เหยี่ยนจือทำหน้าไม่เชื่อ
เซินถังเพียงหัวเราะแหะ ๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ลู่เหยี่ยนจือหยิบขนมถั่วเขียวขึ้นมาอีกชิ้นแล้วโยนเข้าปาก “เรื่องตระกูลมู่ ครูโจวเล่าให้ฉันฟังแล้ว บ้านผู้ดีมีตระกูลแบบนั้นเป็นสะใภ้คงไม่ง่ายแน่ เธอไปแล้วต้องวางท่าทีให้เด็ดขาดหน่อย ตั้งกฎให้ชัดตั้งแต่แรก ให้พวกเขารู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่จะมารังแกได้ อย่าปล่อยให้ใครมาบงการเอาได้ล่ะ”
เซินถังมองเขาที่กินขนมจนเศษติดเต็มปาก แต่ยังพร่ำสอนเคล็ดลับรับมือศึกในเรือนอยู่ ก็อดทั้งขำทั้งจนใจไม่ได้ “ครูลู่ คุณเป็นนักวิจัยที่เอาแต่อ่านตำรา ยังรู้เรื่องพวกนี้ด้วยเหรอคะ?”
“อะไรเรียกว่าเอาแต่อ่านตำรา ฉันก็ดูนวนิยายนะ ในนิยายก็เขียนกันแบบนี้ทั้งนั้น” ลู่เหยี่ยนจือพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “เข้าประตูจวนโหวแล้วลึกดุจทะเลอะไรทำนองนั้น เรื่องความฝันในหอแดงก็เหมือนกันไม่ใช่หรือไง”
เซินถังหลุดหัวเราะพรืด “ตระกูลมู่ไม่ใช่จวนเจี่ย ฉันก็ไม่ใช่หลินไต้อวี้ แล้วคุณน่ะหรือจะอ่านความฝันในหอแดง?”
“ฉันอ่านความฝันในหอแดงแล้วมันทำไม?” ลู่เหยี่ยนจือรีบโต้ “อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือแบบนั้น ถ้าไม่อ่านหนังสือคลายเหงาบ้าง สมองคงขึ้นสนิม ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่หลินไต้อวี้ เธอก็หัดเรียนรู้จากหวังซีเฟิ่งสิ ดูหวังซีเฟิ่งเก่งแค่ไหน ทั้งดูแลบ้านทั้งจัดการเงิน เป็นมือหนึ่งเลยนะ—”
เซินถังมองนักวิจัยทึ่ม ๆ ที่นั่งยองอยู่บนที่ดินเค็มมาสามปี คนที่กำลังกินขนมไปด้วย สอนเธอไปด้วยว่าควรเป็นสะใภ้อย่างไร
“พอเถอะค่ะ ครูลู่ ถ้าคุณรู้เรื่องขึ้นมาจริง ๆ คุณกับพี่เนี่ยนฉือก็คงได้ลงเอยกันไปนานแล้ว ไม่ใช่ยังเป็นหนุ่มโสดอยู่แบบนี้”