แต่งแทนทหารพิการยุค 70? ฉันหันไปทำวิจัยจนเป็นสมบัติชาติ

ตอนที่ 205 แต่งงานแทนให้ทหารพิการยุคเจ็ดศูนย์? ฉันหันไปทำวิจัยจนกลายเป็นสมบัติของชาติ

7 นาที· 1.7K คำ

ท้ายที่สุดเขากดคันบังคับลงเล็กน้อย หักเลี้ยว แล้วบินไปทางบ่อกุ้ง

เครื่องบินลดระดับลงเล็กน้อย ทะเลทรายโกบีสีเหลืองอมเทาแผ่กว้างอยู่เบื้องล่าง ตามด้วยผืนดินเค็มสีขาวโพลน

ผืนน้ำบริเวณบ่อกุ้งมองจากบนฟ้าแล้วมีสีแตกต่างออกไป ผิวน้ำสะท้อนสีครามของท้องฟ้า ระยิบระยับท่ามกลางแสงแดด

ไม่ไกลกันนั้นมีแปลงทดลองสีเขียว เมื่อมองจากบนฟ้า ผืนแปลงทดลองกับบ่อกุ้งที่สะท้อนแสงประสานกันเป็นกลุ่มสีสันหลากหลาย

ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง เมื่อสามปีก่อนที่นี่มีเพียงสีเหลืองอมเทาอันเวิ้งว้าง ไม่มีอะไรเลย

เขาบินผ่านไปในระดับต่ำ จนมองเห็นคนที่ยืนอยู่ริมบ่อ

ร่างหนึ่งในชุดทำงานสีเทาอมฟ้ายืนเงยหน้ามองขึ้นมา

เป็นเธอ

เธอไม่ได้ไปส่งเขาที่สนามบิน แต่กลับมาที่นี่

เธอรู้ว่าเขาจะมา

มู่ชิงหานมองร่างเล็ก ๆ ด้านล่างผ่านกระจกหน้าห้องนักบิน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

เธอมองเห็นเขา แล้วโบกมือให้

เขาดึงคันบังคับ เครื่องบินเชิดขึ้น ก่อนกลับเข้าสู่เส้นทางบินอีกครั้ง

เมื่อบินกลับถึงสนามบิน เครื่องบินฝึกก็แล่นชะลอความเร็วไปตามทางวิ่ง

เครื่องบินจอดสนิท ฝาครอบห้องนักบินค่อย ๆ เปิดออก

มู่ชิงหานถอดหมวกนักบิน แสงแดดสาดลงบนใบหน้าของเขาตรง ๆ

การบินครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง เส้นทางนักบินของเขาก็ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์

เขาลุกขึ้นยืน แล้วก้าวลงจากเครื่องบินตามบันไดข้างลำ

เท้าทั้งสองข้างลงแตะพื้นอย่างมั่นคง ไม่ต้องใช้ไม้เท้าอีกแล้ว เหมือนสมัยที่เขาฝึกซ้อมทุกวัน

ทุกอย่างดูราวกับไม่เปลี่ยนไป แต่ก็เหมือนเปลี่ยนไปหมดแล้ว

เฉินจื้อหย่วนยืนตัวตรงอยู่ข้างทางวิ่ง

เขามองมู่ชิงหานกระโดดลงมาจากห้องนักบิน

ทางวิ่งเส้นเดิม ผู้บังคับการกรมเมื่อหนึ่งปีก่อนยังเปี่ยมด้วยความฮึกเหิม จนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุระหว่างภารกิจครั้งนั้น

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป