กลางเดือนสิงหาคม
มหาวิทยาลัยชิง ศูนย์วิจัยนิเวศพื้นที่ดินเค็ม
ตอนเซินถังเดินตามโจวเฮ่อเหนียนเข้าไปในอาคารศูนย์วิจัย กลิ่นสีทาผนังสีขาวที่เพิ่งทาใหม่ยังคละคลุ้งอยู่ในทางเดิน
“อาคารนี้เดิมเป็นห้องทดลองเก่าของภาควิชาเคมี” โจวเฮ่อเหนียนเดินนำ มือไพล่หลัง ก้าวไม่เร็วไม่ช้า “ทางมหาวิทยาลัยจัดสรรมาให้ปรับปรุง สภาพอาจจะค่อนข้างเรียบง่าย แต่ของที่ควรมีก็มีครบ”
เขาผลักประตูห้องทดลองห้องหนึ่งเปิดออก
อุปกรณ์ภายในจัดวางเรียบร้อยแล้ว ทั้งตู้เพาะเลี้ยงควบคุมอุณหภูมิ เครื่องปั่นเหวี่ยง กล้องจุลทรรศน์แบบใช้แสง และเครื่องชั่งอิเล็กทรอนิกส์ ตรงริมหน้าต่างยังมีเครื่องโครมาโทกราฟีของเหลวสมรรถนะสูงเครื่องใหม่เอี่ยมตั้งอยู่ ตัวเครื่องสีเงินหม่นสะท้อนแสงเย็นวาบใต้หลอดไฟ
“เครื่องนี้ซื้อด้วยงบที่เพิ่งอนุมัติให้” โจวเฮ่อเหนียนตบเครื่องโครมาโทกราฟีเบา ๆ “ทั้งมหาวิทยาลัยมีอยู่เครื่องเดียว เธอกับเหยี่ยนจือใช้ทำการทดลองก่อน”
ดวงตาของเซินถังเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย แต่ปากยังคงกล่าวอย่างเกรงใจ “ให้พวกเราใช้ก่อนแบบนี้ ฉันเกรงใจจังค่ะ”
“จะเกรงใจไปทำไม?” โจวเฮ่อเหนียนมองเธอ “ที่ให้พวกเธอใช้ก่อนก็เพราะพวกเธอจำเป็นต้องใช้ อีกอย่าง คนทำการทดลองก็ไม่ใช่ฉัน เป็นเรื่องจำเป็นในการทำงาน จะเกรงใจไปทำไม?”
เซินถังพยักหน้า “ยังไงก็ขอบคุณนะคะ อาจารย์”
โจวเฮ่อเหนียนส่ายหน้า แล้วพาเธอเดินเข้าไปด้านในต่อ
เมื่อผ่านห้องทำงานห้องหนึ่งซึ่งเปิดประตูค้างไว้ ลู่เหยี่ยนจือนั่งอยู่ข้างใน บนโต๊ะมีแฟ้มเอกสารใหม่กองหนึ่งที่ยังไม่ได้แกะห่อ
เขาได้ยินเสียงฝีเท้า จึงเงยหน้าขึ้น
“อ้าว? ถังถังเหรอ? ยินดีต้อนรับเพื่อนร่วมงานคนใหม่!” เขาพิงพนักเก้าอี้ ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เซินถัง
“อาจารย์ลู่ อย่าล้อฉันสิคะ” เซินถังยืนอยู่ตรงประตู กวาดตามองไปรอบ ๆ
“แต่ห้องทำงานของอาจารย์ดีกว่าที่สถานีเกษตรเยอะเลยนะคะ”