ดวงตาของโจวอันแดงก่ำ แต่เธอยังคงดื้อรั้น ไม่พูดอะไรสักคำ
“ถ้าแม่ของเธออยากมาด้วย ก็พามาด้วยกันเลย” กู้จิ่งเซินหันไปมองโจวกุ้ยฟาง แววตาเปี่ยมความจริงใจ “พี่โจว พี่เลี้ยงเสี่ยวอันมาตั้ง 17 ปี บุญคุณครั้งนี้ ตระกูลกู้จะจดจำไปตลอดชีวิต”
“ต่อไปถ้าพี่มาที่ตระกูลกู้ พี่ก็คือผู้มีพระคุณของเรา เป็นคนในครอบครัวของเรา”
ในที่สุดโจวกุ้ยฟางก็กลั้นไม่ไหว น้ำตาไหลรินลงมาเงียบ ๆ
หลายวันมานี้เธอหวาดหวั่นอยู่ตลอด กลัวว่าจะมีคนมาแย่งลูกไป กลัวว่าพ่อแม่แท้ ๆ ที่ร่ำรวยและมีอำนาจจะพอปรากฏตัว เด็กคนนี้ก็จะไม่ต้องการเธออีก
ตอนเพิ่งรับเสี่ยวอันมาเลี้ยง เธอยังสาวอยู่ เพราะรับเด็กน่าสงสารคนนี้มาเลี้ยง คนรักของเธอจึงเลิกรากันไป แม้แต่ครอบครัวฝ่ายชายในอนาคตก็เข้าใจผิด คิดว่าเธอไม่รักนวลสงวนตัว และเสี่ยวอันเป็นลูกนอกสมรสที่เธอแอบมีไว้ ส่วนครอบครัวเดิมก็ไม่เข้าใจเธอเช่นกัน สุดท้ายจึงค่อย ๆ ห่างเหินกันไป
ตลอดสิบกว่าปี เธอฝ่าคำนินทาและเลี้ยงดูเด็กคนนี้เพียงลำพังอย่างยากลำบากจนเติบใหญ่
นี่คือลูกของเธอ เธอปล่อยให้ใครพาตัวไปไม่ได้
ถึงอย่างนั้น ในใจก็รู้ดีว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเธอ
ถ้าวันหนึ่งพ่อแม่แท้ ๆ ของเด็กมาตามหา เธอจะขัดขวางได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น หลายวันมานี้เธออดคิดไม่ได้อยู่หลายครั้งว่า หากพ่อแม่แท้ ๆ ของเสี่ยวอันมีความสามารถและมีฐานะดี
การที่เธอยึดเสี่ยวอันไว้ข้างกายแบบนี้ เป็นผลดีกับเด็กจริงหรือ?
ตอนนี้พ่อแม่แท้ ๆ ก็มาหาจริง ๆ แถมฐานะยังดีไม่ธรรมดา
แต่เสี่ยวอันกลับไม่ยอมไป ส่วนอีกฝ่ายก็ไม่ได้ใช้สายเลือดมาบีบบังคับ แถมยังบอกว่าเธอเป็นผู้มีพระคุณของตระกูลกู้
หัวใจของเธอทั้งปวดแปลบและอัดแน่นจนยากจะบรรยาย