“หืม?”
“ฉันรู้สึกว่าพี่ชิงหานมีใครอยู่ในใจแล้ว”
มู่เฉิงหยวนหันมามองเธอ ขอบตาของซูหมิงเยว่แดงเรื่อ แต่เธอกลับเชิดคางขึ้นอย่างดื้อรั้น ไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาร่วงลงมา
“ดูออกแล้วเหรอ?”
“ฉันไม่ได้ตาบอดสักหน่อย” ซูหมิงเยว่เบ้ปาก พลางสูดจมูกแรง ๆ “สายตาที่เขามองเซินถัง...ไม่เหมือนตอนมองฉันเลย”
มู่เฉิงหยวนไม่ได้พูดอะไร
“ตอนมองฉัน ในแววตาเขาไม่มีอะไรเลย” น้ำเสียงของซูหมิงเยว่แหบพร่าเล็กน้อย แต่ยังคงพูดตรงไปตรงมา “แต่ตอนมองเซินถัง...ดวงตาของเขาเป็นประกาย เหมือน...เหมือนมีเปลวไฟอยู่ในนั้น ถึงเขาจะซ่อนเอาไว้ แต่ฉันก็มองออก”
ภายในรถเงียบงัน
“พี่ก็รู้นี่ว่าฉันชอบเขามาตั้งแต่เด็ก” ซูหมิงเยว่หันหน้าไปทางหน้าต่างรถ ปล่อยให้สายลมพัดความชื้นในดวงตาให้แห้ง “แต่เขาไม่เคยมองฉันเป็นผู้หญิงเลย เมื่อก่อนฉันหลอกตัวเองว่าเป็นเพราะเขาไม่รู้ประสีประสา รออีกหน่อยก็คงดีขึ้น สักวันคงได้เห็นจันทร์กระจ่างหลังเมฆคลาย” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเจือแววเยาะตัวเอง
“ตอนนี้เขารู้ใจตัวเองแล้ว...แต่ไม่ใช่เพราะฉัน”
มู่เฉิงหยวนยื่นมือไปตบไหล่ซูหมิงเยว่เบา ๆ เธอไม่ต้องการคำปลอบใจอย่าง “เธอดีมาก” หรือ “เดี๋ยวก็เจอคนที่ดีกว่า” —
“หมิงเยว่ ใจกว้างตรงไปตรงมา รู้จักคว้าและรู้จักปล่อย สมกับเป็นลูกสาวผู้บัญชาการซูจริง ๆ” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนและจริงจัง
ซูหมิงเยว่ขยี้ตาแรง ๆ แล้วฝืนยิ้มกว้าง “พี่เฉิงหยวน ไม่ต้องชมฉันแล้ว ยิ่งชมฉันก็ยิ่งจะร้องไห้ ซูหมิงเยว่คนนี้รักษาหน้าเป็นนะ”
“คราวนี้มาถึงภาคตะวันตกเฉียงเหนือพอดี จะไปเยี่ยมพ่อไหม?”
“ไม่ไปหรอก ไปแล้วเขาก็บ่นฉันอีก คราวนี้ฉันแอบหนีออกมาโดยไม่บอกแม่ด้วย” เธอสูดหายใจลึก กลืนความขมขื่นแบบลูกผู้หญิงลงไปอย่างยากลำบาก “แต่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องเตือนพี่” จู่ ๆ ซูหมิงเยว่ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง