"พี่สาว หนูรู้ว่าพี่เพิ่งกลับจากชนบท ทนทุกข์มามาก ถ้าพี่พูดสักคำ หนู หนูยกพี่เจี้ยนฮุยให้พี่ได้ หนูไปกองทัพ...ไปแต่งงานกับผู้บัญชาการมู่..."
ในอาคารพักของโรงงานเครื่องจักรซีเป่ย เมืองซีเป่ย เซินเหยา ร้องไห้เสียน้ำตา ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาช่างน่าสงสาร ไหล่บางสั่นเทา ราวกับได้รับความอยุติธรรมใหญ่หลวง
จ้าวเจี้ยนฮุยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบโอบไหล่เธออย่างห่วงใย แล้วหันมามองเซินถังบนโซฟาด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว "เซินถัง! อย่าเห็นแก่ตัวเกินไป! ผมกับเหยาเหยารักกันจริง! เรื่องหมั้นหมายตอนเด็กก็เป็นของลูกสาวบ้านเซินอยู่แล้ว พอเธอกลับมา เธอก็ควรไปทำตามหน้าที่! เธอจะไปบังคับเหยาเหยาได้ยังไง!"
หลี่เจวียน มารดาของเซินถัง ก็จ้องเขม็งและตวาดเสียงแหลม "ใช่! เพิ่งจะถูกตำรวจช่วยกลับมาจากพวกค้ามนุษย์ได้ไม่กี่วัน ก็ทำเอาบ้านไม่เป็นบ้าน! คนอย่างมู่ชิงหานเป็นผู้บังคับกองร้อยในกองทัพ จะได้แต่งเข้าบ้านเขาก็เป็นบุญวาสนาแล้ว อย่าทำตัวหน้าไม่อาย!"
เซินถังที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวยกเปลือกตาขึ้นช้า ๆ มองดูครอบครัวสามคนที่ทั้งน่าหัวเราะและน่าขันตรงหน้า
นาง ผู้สืบทอดคนสุดท้ายของตระกูลแพทย์แผนจีนในศตวรรษที่ 21 ผู้เชี่ยวชาญด้านการเกษตรระดับด็อกเตอร์ กลับทะลุมิติเข้ามาในหนังสือ!
กลายเป็นลูกสาวแท้ ๆ ที่เป็นตัวประกอบในนิยายย้อนยุค ต้นฉบับถูกขายไปตั้งแต่อายุ 15 ปี ทนทุกข์ทรมานนานับประการ พอกลับมาถึงบ้านก็พบว่าไม่มีที่ยืนในบ้านอีกต่อไป
ที่น่าขำกว่าคือ ตระกูลเซินเคยหมั้นหมายกับมู่ชิงหาน นายทหารหนุ่มในกองทัพไว้ตั้งแต่เด็ก เดิมทีเรื่องหมั้นนี้เป็นของเซินเหยา ลูกสาวบุญธรรม และเซินเหยาก็ใช้เรื่องนี้สร้างหน้ามาโดยตลอด แต่ใครจะรู้ว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อน มีข่าวว่า ผู้บัญชาการมู่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่เพียงแต่พิการ แต่ยังทำลายสภาพร่างกาย—กล่าวคือ ไม่สามารถมีลูกได้อีกต่อไป
ทีนี้ เซินเหยาผู้หยิ่งผยอง จะยอมแต่งไปเป็นม่ายทั้งเป็นได้อย่างไร?
เซินเหยาจึงรีบสานสัมพันธ์กับจ้าวเจี้ยนฮุย ลูกชายผู้อำนวยการโรงงานที่อยู่ในอาคารพักเดียวกัน วางแผนจะถอนหมั้น โชคดีที่ตอนนั้นต้นฉบับถูกตามกลับมาได้ ทั้งสองจึงแสดงละคร "คู่นกเขาไร้ทางเลือก" ต่อหน้าต่อตาพ่อแม่เซิน เพื่อผลักสามีที่พิการและเป็นหมันให้กับต้นฉบับที่เพิ่งกลับมา
ในเนื้อเรื่องเดิม ต้นฉบับทนไม่ได้ ไม่อยากรับหมั้นหมายที่ทำให้เป็นหมัน จึงแย่งจ้าวเจี้ยนฮุยกับเซินเหยา สุดท้ายถึงแม้จะได้แต่งงานกับจ้าวเจี้ยนฮุย แต่กลับตกลงไปในหลุมพราง หลังแต่งงาน จ้าวเจี้ยนฮุยส่งเงินที่หามาได้ทั้งหมดให้ตระกูลเซิน ในนามเลี้ยงดูพ่อแม่สามี แต่ที่จริงคือเลี้ยงดูเซินเหยา "แสงจันทร์ขาว" ที่ไม่ต้องทำงาน ต้นฉบับจึงตรอมใจตายในที่สุด
เมื่อคิดได้ทั้งหมด เซินถังก็เย้ยหยันในใจ
แต่งงานกับจ้าวเจี้ยนฮุยที่เปรียบเสมือนถังขยะรีไซเคิล? ให้เธอฟรี ๆ เธอยังรังเกียจ
ไปอยู่กองทัพที่ยากลำบากกว่า? เธออยากไปจะตาย!
ก่อนทะลุมิติมา แม้นางจะมีวิชาฝังเข็มสุดยอดของตระกูล แต่ที่เรียนจบคือปริญญาเอกด้านการเกษตร วิทยานิพนธ์ก็เกี่ยวกับการเพาะปลูกและการประยุกต์ใช้พืชสมุนไพรพิเศษในพื้นที่แห้งแล้งทะเลทรายทางตะวันตกเฉียงเหนือ การไปอยู่ทะเลทรายที่เป็นกองทหาร สำหรับคนอื่นคือถูกเนรเทศให้ลำบาก แต่สำหรับนางแล้ว มันคือโลกกว้างใหญ่สำหรับทำงานวิจัยและสร้างแปลงสมุนไพร!
"พูดจบหรือยัง?" เซินถังลุกขึ้นยืน มองพวกเขาจากบนลงล่าง "ไม่ใช่อยากให้ฉันแต่งงานที่กองทัพแทนเธอใช่ไหม? ได้ ฉันตกลง"
ทันทีที่พูดจบ ทั่วทั้งห้องนั่งเล่นเงียบสงัด
เสียงร้องไห้ของเซินเหยาหยุดชะงัก จ้าวเจี้ยนฮุยตกตะลึง แม้แต่หลี่เจวียนก็อึ้ง พวกเขาเตรียมคำพูดไว้มากมาย ถึงขั้นคิดจะมัดเซินถังขึ้นรถจี๊ปของกองทัพ แต่ใครจะคิดว่าเธอจะตกลงอย่างง่ายดาย?
"เธอ...เธอจะไปจริง ๆ เหรอ?" เซินกั๋วผิง พ่อที่ไม่เคยพูดอะไร เอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกผิด
ที่จริงในใจเซินกั๋วผิงคำนวณไว้แล้ว: พ่อของจ้าวเจี้ยนฮุยเป็นผู้อำนวยการโรงงาน ถือโควตาการเลื่อนตำแหน่งรองผู้อำนวยการประจำปี ถ้าเหยาเหยาแต่งกับจ้าวเจี้ยนฮุยได้ ก็เป็นประโยชน์ต่อเส้นทางการเมืองของเขาในอนาคต
ส่วนเซินถังลูกสาวแท้ ๆ ที่โตในชนบท อยู่บ้านก็ช่วยอะไรไม่ได้ พาออกไปก็ขายหน้า สู้ปล่อยให้เธอไปแทนที่กองทัพ จะได้ทั้งดับโกรธตระกูลมู่ ได้บุญคุณ และทำให้การแต่งงานของเหยาเหยาสำเร็จ ได้ประโยชน์สองต่อ
แต่เขาคิดไม่ถึงว่าเด็กบ้านนอกที่ควรจะขี้อายคนนี้ กลับไม่ทำตามที่คาดไว้เลย
"แต่งงานได้" เซินถังเปลี่ยนมุม สายตาคมกราดกวาดมองทุกคน "แต่ฉันมีเงื่อนไข ได้ยินว่าตระกูลมู่ให้กำไลหยกขาวคุณภาพดีมาเป็นของหมั้น ตั้งแต่ตอนนี้ฉันเป็นคนไปทำตามสัญญา งั้นเอากำไลมาส่งฉัน"
กำไลหยกนั้นคืออาวุธลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในหนังสือเล่มเดิม ข้างในซ่อนพื้นที่เกษตรกรรมวิเศษไว้! ในเนื้อเรื่องเดิม เซินเหยาใส่กำไลนี้ ใช้บ่อน้ำวิเศษและเมล็ดพันธุ์หายากในพื้นที่กลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่ง คราวนี้ สิ่งที่เป็นของเธอ ใครก็อย่าหวังจะแตะต้อง!
"ฝันไปเถอะ! กำไลนั้นฉันใส่จนชินแล้ว..." เซินเหยารีบยกมือกอดข้อมือ พูดออกมาโดยไม่ทันคิด
"ชิน? อยู่รังนกเขามานาน เลยคิดว่าเครื่องหมายหมั้นของคนอื่นเป็นของตัวเองเหรอ?" สายตาเซินถังเฉียบคม "วันนี้มีสองทาง: เอาสร้อยข้อมือมาให้ฉัน หรือไม่ฉันจะไปกองทัพเดี๋ยวนี้ บอกเขาว่าพวกเธอไม่อยากแต่ง แถมยังโลภของของคนอื่นด้วย!"
"กล้าดียังไง!" เซินกั๋วผิงโกรธจนตัวสั่น เขาทำให้ตระกูลมู่ไม่พอใจไม่ได้ ถ้าเหยาเหยาไม่แต่ง กำไลก็ต้องเอามาให้! เขากัดฟันตะคอก "เหยาเหยา! เอากำไลให้นาง!"
"พ่อ!"
"เอาให้มัน! ของตระกูลมู่!" เซินกั๋วผิงตวาด
เซินเหยากัดฟันกรอด ๆ จำใจถอดกำไลหยกขาวนวลนั้นออก แล้ววางลงบนโต๊ะอย่างแรง
เซินถังหยิบกำไลขึ้นมา ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อหยก ทันใดนั้นก็รู้สึกอุ่นแปลก ๆ วาบหนึ่ง ในหัวดูเหมือนมีเสียงอิเล็กทรอนิกส์เลือนรางดังผ่าน แต่ก็เงียบหายไปในไม่ช้า
เซินถังรู้ดี พื้นที่ยังอยู่ แค่ต้องหาโอกาสปลุกมัน สายตานางฉายแววยิ้ม แล้วสวมกำไลที่ข้อมือตัวเองอย่างไม่เกรงใจ
"กำไลฉันรับไว้แล้ว แต่..." เซินถังเดินไปหาเซินกั๋วผิง ยื่นมือขาวสะอาดออกมา "ฉันไปรับเคราะห์แทนลูกสาวที่พวกเธอรักนักรักหนา จะให้ไปมือเปล่าไม่ได้ เอาเงิน 300 หยวนมาเป็นค่าครองชีพ แล้วเขียนหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์"
"อะไรนะ?!" เซินกั๋วผิงกระโดดขึ้นราวกับแมวถูกเหยียบหาง "300 หยวน? ทำไมไม่ไปปล้น! แล้วเรื่องตัดขาดความสัมพันธ์อีก เธอนี่มันอกตัญญู!"
"ไม่ให้เหรอ?" เซินถังหัวเราะเย็น ทำท่าจะทุ่มกำไลลงพื้น "ได้สิ งั้นฉันจะไปที่สถานีกระจายเสียงของโรงงาน ตะโกนให้ทั่ว ต่อหน้าเจ้าหน้าที่กองทัพ! ให้ทุกคนได้รู้ ว่าตระกูลเซินกลืนเงินค่าเลี้ยงดูฉัน แล้วยังทารุณลูกสาวแท้ ๆ บังคับให้ไปแต่งงานกับคนพิการแทนลูกสาวบุญธรรม! แล้วดูสิว่า ผู้อำนวยการจ้าวยังจะรับเซินเหยาเป็นลูกสะใภ้ไหม!"
"กล้าดียังไง!" จ้าวเจี้ยนฮุยรีบร้อน พ่อเขาใส่ใจเรื่องชื่อเสียงมากที่สุด
เซินกั๋วผิงโกรธจนตัวสั่น เขารักหน้ามากที่สุดในชีวิต จะทนถูกข่มขู่แบบนี้ได้อย่างไร! ถ้าปล่อยให้เด็กป่วยคนนี้ไปหาผู้อำนวยการจ้าวจริง ๆ ทำให้การแต่งงานของเหยาเหยาและโอกาสเลื่อนตำแหน่งพังทลาย ก็เท่ากับจับปลาสองมือ!
ทั้งคู่จ้องตากันอยู่นาน สุดท้ายเขาก็มองลูกสาวแท้ ๆ ที่สายตาคมกริบไม่ยอมใคร แล้วกัดฟันตะคอก "ก็ได้! ฉันจะเขียน! ถือว่าตระกูลเซินไม่เคยมีลูกทรพีแบบเธอ! เอาเงินและหนังสือไป แล้วรีบหายไปจากที่นี่ อย่ากลับมาอีกตลอดชีวิต!"
สิบนาทีต่อมา
เซินถังพับธนบัตร 300 หยวนกับหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ที่มีลายนิ้วมือแดง ๆ อย่างเป็นระเบียบ เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ แล้วหยิบกระเป๋าผ้าใบเก่า ๆ ของตัวเอง ผลักประตูบ้านเซินออกไปโดยไม่เหลียวแล
"ลาก่อน ขอให้พวกเธอ...หญิงชั่วคู่หมา อยู่ด้วยกันตลอดไป"
เสียงประตูดังปัง ปิดลง เงาร่างที่ว่องไวของเซินถัง ทำให้คนในบ้านรู้สึกเหมือนปล่อยเสือเข้าป่าโดยไม่รู้ตัว