เซินกั๋วผิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ “หลี่เหมย พูดให้น้อยหน่อย เหยาหยาไม่ใช่คนแบบนั้น”
“ไม่ใช่คนแบบนั้น แล้วเป็นคนแบบไหนล่ะ?” หลี่เหมยหัวเราะเยาะ “กั๋วผิง คุณก็เลอะเลือนไปด้วย! คิดว่าแค่เธอมีหลักปักฐานในเมืองหลวงแล้ว จะพาพวกคุณไปใช้ชีวิตสุขสบายหรือไง?”
เซินกั๋วผิงไม่พูดอะไร
เมื่อเห็นว่าตนเดาถูก หลี่เหมยก็พูดต่อ “วันนี้เจวียนจื่อปกป้องเธอขนาดนั้น เธอยังหันมาแตกหักต่อหน้าพวกคุณ หาว่าพวกคุณสมคบกันเล่นละคร ถ้ารอจนเธอได้ดิบได้ดี พวกญาติผู้ใหญ่ที่ไม่ใช่ญาติแท้ ๆ อย่างพวกเรา ในสายตาเธอคงเป็นแค่จุดด่างพร้อย เธอจะยื่นมือช่วยหรือไง? เธอคงอยากตัดขาดไม่ข้องเกี่ยวกันไปจนตายเสียมากกว่า!”
“ไม่ใช่นะ ฉันไม่ใช่ ฉันไม่ได้เลวขนาดนั้น…” คำแก้ตัวของเธอฟังดูไร้น้ำหนัก ไม่มีใครเชื่อและไม่มีใครสนใจ มีเพียงเธอที่พึมพำอยู่คนเดียว
กู้จิ่งเซินพับโทรเลขเก็บใส่ซอง แล้วสอดไว้ในกระเป๋าด้านในของเสื้อสูท ก่อนลุกขึ้นเตรียมจากไป
เมื่อเห็นเขาลุกขึ้น เธอก็รีบตามไปโดยไม่รู้ตัว มือเอื้อมไปคว้าแขนเสื้อของกู้จิ่งเซิน “พ่อ ฟังฉันอธิบายก่อน…”
กู้จิ่งเซินเหลือบมองมือที่จับแขนเสื้อตน “ปล่อย”
“คุณไม่ใช่ลูกสาวของผม และไม่ต้องเรียกผมว่าพ่อ” แววตาของเขาสงบนิ่ง ไม่มีความโกรธ ไม่มีคำซักถาม ราวกับกำลังมองขยะที่ใครสักคนโยนทิ้งไว้ข้างทาง
“เซินเหยา เรื่องที่คุณยุยงให้ภรรยาผมรังแกเนี่ยนฉือในบ้าน รวมถึงเรื่องในห้องหนังสือ ผมจำได้หมด”
ห้องหนังสือ! ร่างของเซินเหยาแข็งค้าง เรื่องเอกสารเขารู้เข้าแล้วจริง ๆ!
“ไม่ใช่แค่แอบอ้างเป็นญาติกันตามใจชอบ การลอบยัดโครงการใส่เอกสารของคุณก็ผิดกฎหมาย”
เขาเพียงสะบัดแขนเบา ๆ แขนเสื้อก็หลุดจากมือเซินเหยา
เขาเหลือบมองทะเบียนบ้านบนโต๊ะ “เก็บทะเบียนบ้านของครอบครัวคุณไว้เองเถอะ ไม่จำเป็นต้องแก้ไขอะไรแล้ว” พูดจบก็ลุกเดินจากไป