เซินถังหลับตาลง จิตสำนึกจมเข้าสู่มิติ
พื้นที่เกษตรกรรมวิเศษดวงดาวปรากฏขึ้นในห้วงสายตา—ผืนดินขนาดสามสิบตารางเมตร รอบขอบมีม่านหมอกสีเทาปกคลุม แปลงผักแบ่งปลูกผักกาดขาวต้นเล็ก เครื่องเทศ และสมุนไพรเป็นสัดส่วน
สายตาของเธอหยุดอยู่ที่พืชชนิดพิเศษในมุมหนึ่ง—ใบสีเขียวเข้ม รากแผ่ขยายแข็งแรง เป็นพืชทนดินเค็มป่าที่เธอเก็บมาจากพื้นที่รกร้างในโกบี แล้วนำมาเพาะเลี้ยงในมิตินี้นานกว่าสองเดือน
รากของพืชชนิดนี้อุดมไปด้วยเอนไซม์ไลโซไซม์ตามธรรมชาติและเปปไทด์ต้านเชื้อแบคทีเรียหลายชนิด หลังสกัดให้บริสุทธิ์แล้ว ประสิทธิภาพในการต้านเชื้อจะสูงกว่ายาจีนทั่วไปสามถึงห้าเท่า
แต่—
หัวใจของเซินถังหนักอึ้ง
ครั้งก่อนตอนลู่เหยี่ยนจือมาเก็บตัวอย่าง เธอยกต้นที่โตเต็มที่แทบทั้งหมดให้เขาไป เพราะคิดว่าในเมื่อจะทำวิจัย ปริมาณตัวอย่างต้องมากพอจึงจะมีความหมาย
ตอนนี้ในมิติเหลือแต่ต้นอ่อนที่เพิ่งงอกใหม่ ต่อให้ใช้น้ำวิเศษเร่งให้โต รากก็ยังสะสมสารออกฤทธิ์ได้ไม่ทัน ตัวยาจึงไม่เข้มข้นพอ
เว้นแต่ว่า...จะใช้ต้นไม้ชุดก่อน
เซินถังลืมตาขึ้น แล้วหันไปมองลู่เหยี่ยนจือที่กำลังพักผ่อนอยู่เช่นกัน
“ครูลู่”
ลู่เหยี่ยนจือเงยหน้าขึ้น “หืม?”
“ตอนนี้ยาปฏิชีวนะขาดแคลน กว่าทางมณฑลจะจัดสรรมาให้ก็ต้องใช้เวลา แต่ผู้ป่วยติดเชื้อในกระแสเลือดแบบนี้ แค่รอเพิ่มอีกวินาทีก็เสี่ยงแล้ว” เซินถังเดินไปหาเขา ลดเสียงลง “ที่จริงฉันคิดวิธีหนึ่งได้ค่ะ ใช้สารสกัดจากรากพืชมาทำให้บริสุทธิ์เป็นยาต้านเชื้อแบคทีเรีย”
ลู่เหยี่ยนจือเข้าใจทันที “ดีเลย! ถ้าสกัดออกมาได้ก็ช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ ห้องทดลองของผมมีอุปกรณ์สกัดให้บริสุทธิ์ เราไปกันไหม?”