“ฉลาดจริง ๆ” เจิ้งเสวียหลินยิ้ม “คุยกับคนฉลาดนี่สบายใจจริง ๆ”
“วางใจเถอะ แค่ช่วยเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น” เขาขยับเข้ามาใกล้แล้วลดเสียงลง “ตอนนี้คุณเป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูลกู้ ศาสตราจารย์กู้เป็นคนของคณะกรรมการตรวจสอบงานวิจัย มีอำนาจอนุมัติโครงการอยู่ในมือ”
“ฉันมีโครงการหนึ่ง ต้องผ่านการอนุมัติจากกระทรวงเกษตร อยากให้ผู้อำนวยการกู้ช่วยผลักดันให้หน่อย จะได้อนุมัติเร็ว ๆ”
“แล้วฉันต้องช่วยยังไง? ฉันทำไม่เป็นหรอก”
“คุณไม่ต้องทำอะไร แค่พูดถึงเรื่องนี้ต่อหน้าเขา ชมเขาด้วย ต้องชมให้เป็นธรรมชาติ ให้เขาจำเรื่องนี้ได้และสนใจ ส่วนที่เหลือฉันจัดการเอง”
เซินเหยาเงียบไปสามวินาที
“จะชมให้เป็นธรรมชาติยังไง ฉันทำไม่เป็น...”
“คิดเอาเองสิ” รอยยิ้มของเจิ้งเสวียหลินไม่เปลี่ยน “คิดแผนปลอมตัวเป็นลูกสาวคนอื่นได้อย่างแนบเนียนขนาดนี้ เซินเหยา คุณฉลาดมาก”
เรื่องนี้จัดการไม่ง่าย แต่เธอไม่มีทางเลือก
เธอต้องให้เขาช่วยแก้ผลการตรวจพิสูจน์ ไม่อย่างนั้นทุกอย่างก็จบเห่
“ตกลง” เซินเหยาพูด
เจิ้งเสวียหลินพยักหน้า
“งั้นก็ตกลงตามนี้” เขาลุกขึ้น หยิบกระเป๋าเอกสารบนโต๊ะ “จริงสิ มีเรื่องหนึ่งอยากเตือนคุณ”
“อะไร?”
“ลู่เหยี่ยนจือกับเซินถัง พวกเขาเอาเส้นผมของคุณไปได้ ต้องมีคนช่วยแน่ ลองคิดดูสิว่าใครเข้าไปในห้องคุณได้บ้าง? ใครแตะหมอนกับหวีของคุณได้?”
เซินเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย
ใครกัน?
คนที่อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน
คนที่เข้าไปในห้องเธอได้
และยังสนิทกับสองคนนั้น
กู้เนี่ยนฉือ มีแค่เธอเท่านั้น
“ฉันรู้แล้ว” เสียงของเซินเหยาแผ่วต่ำลง
“คุณหนูเซิน” เขาหันกลับมาตรงหน้าประตู “ในเมื่อรู้แล้วว่าคู่ต่อสู้เป็นใคร จะจัดการยังไงคุณก็คงรู้ดีกว่าผม”