เย็นวันนั้น
ทางใต้ของเมือง ในห้องส่วนตัวของโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง
เจิ้งเสวียหลินนั่งอยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง เบื้องหน้ามีถ้วยชาวางอยู่สองใบ
เพื่อพบเซินเหยา เขาจึงแสร้งอ้างเรื่องตรวจสอบโครงการ แล้วไปเยี่ยมตระกูลกู้ถึงบ้านในช่วงเที่ยง และได้พบเธอเข้า เขาหาโอกาสกระซิบบอกว่ามีเรื่องอยากคุยด้วย ไม่นึกเลยว่าเซินเหยาจะตอบตกลงอย่างง่ายดาย
ประตูถูกผลักเปิด
เซินเหยาเดินเข้ามา
เธอสวมเสื้อผ้าฝ้ายลายดอกเล็ก ๆ ผมหวีเรียบร้อย ใบหน้ามีรอยยิ้มว่านอนสอนง่ายของเด็กสาวที่ได้พบผู้ใหญ่
ตอนเจิ้งเสวียหลินมาที่บ้านช่วงเที่ยง เธอได้ยินมาว่าผู้นำจากแวดวงเมืองหลวงนัดพบ จึงอดคิดไม่ได้ว่าเขาคงอยากเอาใจกู้จิ่งเซิน เลยมาหาเธอ ลูกสาวคนใหม่ที่เพิ่งได้รับการยอมรับจากตระกูลกู้ เพื่อฝากฝังให้ช่วยเปิดทางให้ ครั้นคิดเช่นนั้น เธอจึงตอบรับคำเชิญอย่างยินดี
“คุณอาเจิ้ง” เธอนั่งลง
เจิ้งเสวียหลินพินิจเธออยู่สองวินาที
เด็กสาววัยสิบแปดสิบเก้าปี ดูไร้เดียงสา ทว่าในดวงตากลับมีแววประจบสอพลอและเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่
เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา
“คุณหนูเซิน” เขายกถ้วยชาขึ้น ยิ้มแล้วถามว่า “อยู่บ้านตระกูลกู้สบายดีไหม?”
“สบายดีค่ะ พ่อกับแม่ดีกับฉันมาก”
“อืม ลูกสาวที่พลัดพรากไปยี่สิบปีได้กลับมา แน่นอนว่าต้องรักใคร่เอ็นดูเป็นพิเศษ”
เซินเหยายิ้ม “คุณมีธุระอะไรกับฉันหรือคะ?”
เจิ้งเสวียหลินวางถ้วยชาลง “งั้นฉันจะพูดตรง ๆ เลยนะ”