“เซินถังช่วยตามหาจนเจอ เด็กคนนี้อยู่ในเมืองหลวงมาตลอด” กู้จิ่งเซินกุมมือเธอไว้ “พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปพบเธอ”
เซี่ยหว่านหรูพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ ริมฝีปากขยับแผ่วเบา
สิบเจ็ดปีแล้ว ตั้งแต่เด็กหายไปตอนอายุสามขวบจนถึงวันนี้
เธอออกตามหาไปแล้วกี่เมือง ลงประกาศตามหาคนหายกี่ครั้ง และไปสถานีตำรวจมาแล้วกี่แห่ง ทุกครั้งที่เห็นเด็กสาววัยใกล้เคียงกัน เธอจะมองซ้ำอีกสองครั้ง ทุกครั้งที่โทรศัพท์ดัง หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมา
ดีใจเก้อซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สุดท้ายยังต้องมาเจอเซินเหยาคนฉวยโอกาสอีก
“จริงเหรอ?” เสียงของเธอสั่นเครือ “เจอจริง ๆ เหรอ? คราวนี้คงไม่ใช่เหมือนเซินเหยาอีกนะ...”
“คราวนี้เป็นเรื่องจริง” กู้จิ่งเซินกระชับมือเธอแน่น
“ครั้งก่อนเซินถังกับคนอื่นตามเจอแล้วก็ตรวจพิสูจน์ความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่เจิ้งเสวียหลินแอบสับเปลี่ยนผลตรวจไป”
ก่อนหน้านี้เขาแค่บอกว่าเซินเหยาไม่ใช่ลูกของพวกเขา คราวนี้จึงเล่าเรื่องราวความเป็นมาของเจิ้งเสวียหลินกับเซินเหยาให้ภรรยาฟังอย่างคร่าว ๆ
“ตอนที่เซินเหยาพูดแก้ตัวให้เจิ้งเสวียหลินบนโต๊ะอาหาร ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ พวกเขาสมรู้ร่วมคิดกันมานานแล้ว ต่อมาเซินเหยาแอบสอดเอกสารเข้าไป เจิ้งเสวียหลินช่วยเธอก็เพราะอยากได้ใบอนุมัติมาอุดช่องโหว่ ส่วนเซินเหยาก็แค่อยากเกาะอยู่บ้านเราต่อไป”
เซี่ยหว่านหรูนิ่งงันไปนาน ไม่คิดเลยว่าเบื้องหลังจะมีเรื่องมากมายขนาดนี้
“เพราะงั้นเซินเหยาถึงได้หมายตาบ้านเรา... เพราะงั้น...” เซี่ยหว่านหรูพึมพำ “ถ้าอย่างนั้นคุณก็รู้มาตั้งนานแล้วเหรอ?”
“อืม ก่อนจะไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ผมก็สงสัยแล้ว อีกอย่างเธอถึงขั้นแอบสอดเอกสารเข้าไป ไม่ว่าเธอจะเป็นลูกแท้ ๆ ของผมหรือเปล่า ผมก็ไม่ปล่อยผ่านแน่” เขามองภรรยา “นี่เป็นเรื่องผิดกฎหมาย แล้วยังแสดงให้เห็นด้วยว่าเธอมีปัญหาเรื่องนิสัย”