แน่นอนว่าเธอไม่มีทางยอมเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงจริง ๆ สิ่งที่เธอต้องการคือได้ใช้ชีวิตสุขสบายไปกับเขา ไม่ใช่ให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นจริง ๆ
ดูท่าเธอคงต้องวางแผนให้ดีเสียแล้ว
ช่วงสองสามวันนี้ ระหว่างที่หลิวฟางกำลังคิดแผนใหม่ พวกพี่สะใภ้ในบ้านพักทหารก็พากันแบ่งปันข่าวซุบซิบเรื่องใหม่
“ได้ยินว่ารองผู้การเฉินเมื่อคืนก็ไม่กลับบ้านอีกแล้ว ไปนอนที่หน่วยงานน่ะ”
“อีกแล้วเหรอ? นี่ครั้งที่เท่าไรแล้วนะ คงเพราะช่วงนี้ฝึกหนักมั้ง”
“หนักก็จริง แต่คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก สามีบ้านฉันก็กลับบ้านทุกวัน เขาบอกว่าข้างนอกจะเหนื่อยแค่ไหน พอกลับมาพักที่บ้านก็หายแล้ว”
“จุ๊ ๆ... สองวันนี้สีหน้าหลิวฟางไม่ค่อยดีเลยนะ ดูกลุ้มใจยังไงไม่รู้ หรือว่าทะเลาะกัน?”
“ใครจะไปรู้ เมื่อก่อนรองผู้การเฉินเป็นฝ่ายตามจีบเธอแทบตาย ตอนนี้กลับกันแล้ว”
“ฉันว่านะ ก็เหมือนฟ้าหลังฝน เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย สลับกันไปนั่นแหละ”
พวกภรรยาทหารหลายคนยอง ๆ ซักผ้าอยู่ข้างบ่อน้ำ มือก็ขยี้ผ้า ปากก็ซุบซิบกันไปด้วย
กู้เนี่ยนฉือออกมาจากบ้านรับรอง ตั้งใจไปซื้อยาสีฟันที่สหกรณ์
ตอนเดินผ่านบ่อน้ำ เสียงของพวกพี่สะใภ้ก็ลอยเข้าหูเธอ
เดิมทีเธอไม่ได้ใส่ใจ เพราะไม่รู้จักทั้งรองผู้การเฉินและหลิวฟาง
แต่คำพูดต่อมาของพวกพี่สะใภ้กลับดึงความสนใจของเธอไป—
“พูดถึงแล้ว เรื่องผู้การมู่น่าสนใจกว่าอีก”
“ผู้การมู่เป็นอะไรไป? ก็ปกติดีนี่ ฟื้นตัวได้ดี ก่อนหน้านี้โรงพยาบาลยังบอกว่ารักษาไม่หาย ต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต ตอนนี้เดินด้วยไม้เท้าได้แล้วไม่ใช่เหรอ?”