เช้าวันเดียวกันนั้น ณ ศูนย์วิจัยระบบนิเวศพื้นที่ดินเค็มของมหาวิทยาลัยชิง
ห้องทำงานของเย่เฉิงอยู่ห้องในสุดของทางเดิน
หน้าต่างหันไปทางทิศเหนือ แสงที่ส่องเข้ามาจึงกระจายไม่จ้า บนโต๊ะมีวารสารภาษาอังกฤษสองฉบับ เอกสารในซองที่ยังไม่ได้เปิดหนึ่งชุด และแก้วน้ำชาที่เย็นชืดจนเต็มแก้ว
เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะมาสี่สิบนาทีแล้ว แต่ยังไม่ได้พลิกอ่านแม้แต่หน้าเดียว
เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ตอนที่เขาเพิ่งเดินมาถึงบันไดชั้นสอง เขาได้ยินบทสนทนาของนักศึกษาหญิงระดับบัณฑิตศึกษาสองคนเข้า
“ได้ยินหรือยัง? เซินถังจากห้องวิจัยนิเวศสัมพันธ์ถูกที่บ้านถอนหมั้นแล้ว!”
“จริงหรือเปล่า? เธอได้ยินมาจากใคร?”
“ก็เมื่อเช้านี้ไง ตอนเซินถังมา ตาเธอแดงก่ำ เห็นชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา! ลู่เหยี่ยนจือคู่หูของเธอเห็นแล้วก็เดือดดาล รีบดึงเธอไปถาม เธอพูดเองกับปากว่าตระกูลมู่จะถอนหมั้น ฉันได้ยินอยู่ข้าง ๆ เลย”
“หา? เจ้าตัวพูดเองเลยเหรอ! งั้นก็ต้องเป็นเรื่องจริงแน่ ๆ แต่ทำไมล่ะ? ฉันจำได้ว่าเมื่อสองสามวันก่อนยังมีผู้ชายคนหนึ่งมารับเธอ น่าจะเป็นคู่หมั้นของเธอใช่ไหม? หน้าตาหล่อเหลา แถมมองเซินถังด้วยสายตาหวานซึ้งขนาดนั้น ทำไมถึงถอนหมั้นกันได้ล่ะ?”
“ได้ยินว่าทางบ้านไม่ยอมให้เธอทำงานวิจัยต่อ พ่อสามีของเธอได้ยินว่าเก่งมาก เป็นคนในกองทัพด้วย ตระกูลใหญ่กฎระเบียบเยอะ เขาว่าลูกสะใภ้ของบ้านตัวเองจะออกไปคลุกคลีกับผู้ชายเป็นฝูงไม่ได้”
“แล้วไง เป็นคนในกองทัพแล้วจะหัวโบราณขนาดนี้ก็ไม่ได้หรือเปล่า? นี่มันยุค 80 แล้วนะ”
“นั่นสิ แล้วเธอจะเรียนต่อยังไง?”
“ใครจะไปรู้ เฮ้อ น่าเสียดายจัง แบบจำลองค่าขีดจำกัดของเธอที่ฉันฟังเธออธิบายคราวก่อน เก่งจริง ๆ นะ”
“เก่งแล้วมีประโยชน์อะไรล่ะ ไม่ถอนหมั้นก็ต้องกลับบ้านไปมีลูก”
เย่เฉิงเดินผ่านด้านหลังพวกเธอไป