สามวันต่อจากนั้น ลานหลังบ้านก็กลายเป็นไซต์ก่อสร้าง
เช้าวันถัดมา ลู่เหยี่ยนจือก็มาถึงแต่เช้า เขาขี่จักรยานยี่ห้อหย่งจิ่วคันนั้นมา ด้านหลังผูกพลั่ว จอบ และดินเพาะปลูกสูตรใหม่สองกระสอบไว้
กู้เป่ยก็มาหลังเลิกเรียนด้วย
“ครูลู่ใช้คนเก่งจริง ๆ” เขาบ่นพลางตักดิน “ตัวเองเอาความดีความชอบไปให้ถังถัง แต่กลับให้ฉันมาทำงานหนัก ฉันไม่ยอมหรอก”
“เลิกพูดมากแล้วทำงานไป ความดีความชอบเป็นของนายทั้งหมด พอใจหรือยัง?” ลู่เหยี่ยนจือโยนถุงมือคู่หนึ่งให้เขา
ทั้งสองแบ่งงานกัน คนหนึ่งรับหน้าที่ขุดดินเสียชั้นบนใส่ถุงแล้วขนออกไป อีกคนรับหน้าที่ปูชั้นดินเพาะปลูกใหม่ ซึ่งลู่เหยี่ยนจือจงใจผสมดินทรายกับอินทรียวัตถุ และเติมปูนขาวเล็กน้อยเพื่อปรับสภาพดินที่เป็นกรดให้เป็นกลาง
ส่วนเซินถังถูกมู่ชิงหานห้ามไม่ให้ทำงานที่ต้องออกแรงอย่างเด็ดขาด “คุณมีหน้าที่แค่คอยสั่ง ห้ามลงมือเอง”
เธอจึงทำได้เพียงนั่งยอง ๆ อยู่ริมแปลง คอยมองดูเป็นระยะ แล้วชี้แนะสองสามคำว่า “ตรงนี้บางลงอีกหน่อย” หรือ “อย่าลืมมุมนั้นล่ะ”
มู่ชิงหานนั่งอยู่ใต้ชายคา อ้างว่ามาตากแดดอ่านหนังสือ แต่เอาเข้าจริงเปิดอ่านอยู่หน้าเดิมตลอดบ่าย
สายตาของเขาเหลือบมองไปยังลานหลังบ้านเป็นครั้งคราว เซินถังนั่งยอง ๆ อยู่ริมแปลง ส่วนลู่เหยี่ยนจือนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเธอ ทั้งคู่โน้มตัวดูตัวอย่างดินด้วยกัน แล้วก็หันมากระซิบคุยกันเป็นระยะ
กู้เป่ยตักดินไปพลาง เงยหน้ามองมู่ชิงหานใต้ชายคาทีหนึ่ง แล้วมองทั้งสองคนที่นั่งอยู่ด้วยกันอีกที ก่อนพึมพำเสียงเบา “วันนี้ผู้การมู่อ่านหนังสือ…ช้ามากเลยนะครับ”
ลู่เหยี่ยนจือไม่แม้แต่จะหันกลับมา “ทำงานไป อย่าพูดมาก”
กู้เป่ยยังไม่ยอม เลยบ่นพึมพำอีกประโยค