“จิ่งเฉิน… คุณ…”
ถงเยว่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก!
สายตาพลันปะทะเข้ากับร่างของเฮ่อจิ่งเฉิน!
ขาวผ่องไปทั้งตัว
เขานั่งอยู่บนโถส้วม พิงกำแพง หลับตาอยู่ ไม่รู้ว่าถอดเสื้อผ้าออกตั้งแต่เมื่อไร
หยดน้ำไหลไปตามแนวกล้ามเนื้อ ก่อนหยดลงบนหน้าท้อง… ชวนให้จินตนาการเตลิดไปไกล…
ถงเยว่ตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น
เธอเป็นคนหัวโบราณมาก แค่เห็นนายแบบในโฆษณาโชว์กล้ามอกยังเขินเลย
ยิ่งเฮ่อจิ่งเฉินทั้งหล่อทั้งหุ่นดี ไม่แพ้นายแบบด้วยแล้ว!
พอเลย พอเลย!
ถึงหุ่นจะดี ดูเพลินตาก็จริง แต่เธอจะมองต่ำลงไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว!
ถ้ามองต่อไปต้องเกิดเรื่องแน่!
เธอยกมือปิดปาก ก่อนจะสั่นเทามองใบหน้าของเฮ่อจิ่งเฉินอีกครั้ง
ดูเหมือนเขาจะได้สติแล้ว แต่ก็เหมือนยังไม่เต็มที่
ขนตาขยับไหว ก่อนเปลือกตาจะเปิดขึ้น
ดวงตาชุ่มน้ำแดงก่ำ ทั้งเย็นชาและเย้ายวน
ราวกับกลายเป็นคนละคน!
ถงเยว่รีบเบือนหน้าหนี เสียงหึ่ง ๆ ดังอยู่ในหู เลือดทั่วร่างเดือดพล่าน
“ฉัน… จิ่งเฉิน ฉัน… ฉันไม่ได้ตั้งใจ…”
เสียงของเธอสั่นจนแทบไม่ได้ยินแม้แต่ตัวเอง!
พูดจบก็หลับตาปี๋
อยากหนี แต่ขากลับอ่อนแรงจนก้าวไม่ออก!
ขาบ้าเอ๊ย รีบเดินสิ รีบเดิน!
ยังยืนบื้ออยู่ตรงนี้ทำไม!