เฮ่อจิ่งเฉินดื่มน้ำซุปไปตั้งสองชามใหญ่
ถงเยว่กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น จึงรีบคว้าแขนเขาไว้แน่น
“จิ่งเฉิน พอได้แล้ว อย่าดื่มเลย! เดี๋ยวจะเกิดเรื่องนะ!”
เฮ่อจิ่งเฉินยังอมซุปคำสุดท้ายไว้ในปาก เขาไออย่างแรงสองครั้งจนสำลัก
“ระวังหน่อยสิ!”
ถงเยว่ลูบหลังเขาด้วยความเป็นห่วง ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สบายใจ จึงกดไหล่เขาให้นั่งลง
“อย่าดื่มแล้ว ดื่มมากไปไม่ดีนะ!”
เฮ่อจิ่งเฉินหยุดไอ ก่อนเช็ดปาก
“ทำไมดื่มมากไปถึงไม่ดีล่ะ? กินซุปซี่โครงมากหน่อยก็แค่เข้าห้องน้ำบ่อยขึ้น จะไม่ดีตรงไหน?”
สีเลือดบนใบหน้าถงเยว่จางลงเล็กน้อย เธอกำมือแน่น สีหน้าลังเลสับสน
เฮ่อจิ่งเฉินรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง
เขารู้สึกว่าคืนนี้ถงเยว่ดูแปลก ๆ
ยังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน ก็พบว่าร่างกายเริ่มผิดปกติ!
ภายในร่างกายมีไฟกองหนึ่งลุกโชนขึ้นมา!
บอกไม่ถูกว่าตรงไหน
เขาลองวางมือลูบตามตัว รู้สึกเหมือนไฟเริ่มมาจากท้องน้อย!
เปลวไฟลุกพรึ่บขึ้นมา ก่อนแผดเผาจากท้องน้อยลามไปทั่วร่าง!
ใบหน้าก็ร้อน ใบหูก็ร้อน ร้อนเหลือเกิน ราวกับดื่มซุปเนื้อแกะเข้าไป!
ไม่ใช่สิ ซุปเนื้อแกะยังไม่แรงขนาดนี้เลย!
เฮ่อจิ่งเฉินทนไม่ไหว จึงถอดเสื้อคลุมลำลองออก เขากลัวเหลือเกินว่าหากช้ากว่านี้อีกวินาทีเดียว ตัวเองอาจถูกไฟเผาตาย
เผยให้เห็นเสื้อยืดสีขาวตัวหนึ่ง เนื้อผ้าขาวบางจนเกือบโปร่ง ทั้งยังรัดรูปเล็กน้อย...
พอถงเยว่เห็นภาพนั้น สายตาก็เหมือนถูกลวก เธอรีบหันหน้าหนี