วันรุ่งขึ้น
ถงเยว่ถูกเสียงเคาะประตูรัวเร็วปลุกให้ตื่น
พอลืมตาขึ้นถึงได้พบว่าเมื่อคืนเธอฟุบหลับอยู่บนโต๊ะแบบนั้น
เธอนวดเอวที่ปวดเมื่อยเล็กน้อย ใช้มือทั้งสองยันโต๊ะแล้วลุกขึ้น
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมา จึงหันขวับไปมองทางประตูห้องนอน
เฮ่อจิ่งเฉิน เขา...ไม่เป็นอะไรใช่ไหม...
เมื่อคืนช่างน่ากลัวเหลือเกิน!
หลังจากเฮ่อจิ่งเฉินขังตัวเองไว้ในห้องนอน เขาก็ล็อกประตูจากด้านใน
ถงเยว่ร้อนใจจนแทบจะนอนคว่ำอยู่หน้าประตู แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย
บางครั้งเธอได้ยินเสียงดังมาจากในห้องนอน
เฮ่อจิ่งเฉินดูเหมือนกำลังทรมาน แต่เธอก็ช่วยอะไรไม่ได้
ยาบำรุงนั่นออกฤทธิ์รุนแรงมาก ทำให้เฮ่อจิ่งเฉินทรมานจนถึงกลางดึกกว่าจะสงบลง
ถงเยว่กลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป แต่ก็เปิดประตูไม่ได้ จึงนั่งฟุบอยู่ข้างโต๊ะกลาง รอคอยอย่างกระวนกระวาย
ช่วงครึ่งหลังของคืน เธอเผลอหลับไปอย่างสะลึมสะลือ
“เสี่ยวถง พวกเธออยู่บ้านไหม?”
ขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน ก็มีคนเคาะประตู
ถงเยว่ได้ยินเสียงนั้นแล้วก็ชะงักไป สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
คุณปู่เฮ่อมาแล้ว!
เธอเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ตอนนี้เจ็ดโมงครึ่ง
ทำไมคุณปู่ถึงมาเช้าขนาดนี้นะ
ไม่มีเวลาคิดมาก เธอปาดหน้าอย่างลวก ๆ แล้วเดินไปเปิดประตู
เฮ่อจื้อกั๋วยืนยิ้มอยู่หน้าประตู
“เพิ่งตื่นกันเหรอ ปู่ซื้ออาหารเช้ามาให้ กินด้วยกันสิ”
พูดจบ เขาก็ยกถุงอาหารในมือขึ้นแกว่งเบา ๆ