แววรังเกียจและชิงชังในดวงตาของถงซูถิงดูไม่เหมือนเสแสร้งเลย
ถงเยว่รู้สึกแปลกใจ
“เมื่อกี้พี่เขยพูดอะไรกับเธอหรือเปล่า? ทำไมถึงพูดถึงเขาแบบนั้น เขาเป็นพี่เขยของเธอนะ จะทำกับเขาแบบนี้ไม่ได้”
เมื่อเห็นพี่สาวปกป้องเฮ่อจิ่งเฉินถึงเพียงนี้ ถงซูถิงก็รู้สึกอึดอัดใจ
เขาเม้มปากแน่น ก่อนเบือนหน้าหนีอย่างน้อยใจ
พูดอะไรน่ะหรือ?
เขาไม่กล้าพูดหรอก!
หลังจากพี่สาวออกไปเมื่อครู่ เฮ่อจิ่งเฉินเกือบจะลงมือกับเขา
อีกฝ่ายหาว่าเขาแกล้งป่วยเป็นโรคซึมเศร้า ทั้งยังด่าว่าเขาไม่ใช่ลูกผู้ชาย บอกให้เขาฮึดสู้และเป็นเสาหลักของครอบครัว!
แต่เขาเป็นน้องเล็กของบ้านนะ
เสาหลักของครอบครัวมาตลอดคือพ่อ
แต่พ่อเสียไปแล้ว!
แล้วเขาจะทำอะไรได้ล่ะ?
เขาเพิ่งอายุ 22 ปี เพิ่งเรียนจบเอง!
ก็ยังเป็นเด็กอยู่เลย!
ทำไมถึงต้องปฏิบัติกับเขาแบบนี้ด้วย!
เมื่อรู้ตัวว่าเมื่อครู่พูดแรงเกินไป น้ำเสียงของถงเยว่จึงอ่อนลงหลายส่วน
“ซูถิง เธอต้องปฏิบัติกับพี่เขยเหมือนกับที่ปฏิบัติกับพี่นะ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน เป็นคนในครอบครัวของเธอ
พี่แต่งงานได้ก็เพราะพี่เขยยอมรับหลายอย่าง ทั้งยังช่วยเหลือพี่มาก เธอต้องสุภาพกับเขา เข้าใจไหม?”
ผ่านไปนาน ถงซูถิงก็ยังไม่พูดอะไร ในใจไม่เต็มใจนัก
“อืม”
ครู่ใหญ่เขาถึงได้ส่งเสียงตอบอย่างไม่เต็มใจ
ช่างเถอะ เห็นแก่พี่สาว จะไม่ถือสาก็แล้วกัน
ถงเยว่ถอนหายใจ
เธอเดาว่าบางทีถงซูถิงอาจคิดว่าเฮ่อจิ่งเฉินเย็นชาเกินไป เข้าถึงยาก
แต่มีเพียงเธอที่รู้ว่าเฮ่อจิ่งเฉินแค่ดูเย็นชาภายนอกเท่านั้น ที่จริงเป็นคนมีน้ำใจมาก
เธอเชื่อว่าพอใช้เวลาอยู่ด้วยกันนานเข้า น้องชายก็จะค่อย ๆ ยอมรับเขาเอง