ถงเยว่เดินมาถึงเคาน์เตอร์พยาบาล เห็นพยาบาลกำลังยุ่งอยู่ จึงตรงไปที่ห้องทำงานเพื่อพบแพทย์และสอบถามอาการของน้องชาย
“คุณหมอจ้าวใช่ไหมคะ ฉันอยากสอบถามเรื่องถงซูถิง น้องชายของฉันค่ะ เขาต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะอะไรคะ”
คุณหมอจ้าวดันแว่นขึ้นตรงสันจมูก ก่อนเงยหน้ามองเธอ “คุณเป็นอะไรกับเขาเหรอครับ”
ถงเยว่นั่งลงอีกฝั่งของโต๊ะทำงาน แล้วยิ้มตอบ “ฉันเป็นพี่สาวค่ะ พี่สาวแท้ ๆ”
“อ้อ เป็นพี่สาวแท้ ๆ นี่เอง” คุณหมอจ้าวเปิดดูประวัติของเขาแล้วกล่าว “น้องชายคุณไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่มีภาวะโลหิตจางกับน้ำตาลในเลือดต่ำ เขามีพฤติกรรมนอนดึกเป็นประจำหรือเปล่าครับ นอนกลางวันตื่นกลางคืน กินอาหารไม่เป็นเวลา ร่างกายเลยอ่อนแอมาก”
“กลับไปแล้วบอกให้เขาดื่มน้ำอัดลมน้อยลงด้วยนะครับ ระดับน้ำตาลในเลือดของเขาผิดปกติอยู่บ้าง”
ถงเยว่ชะงักไป
คำพูดของคุณหมอราวกับก้อนหินที่ทยอยหล่นใส่หัวเธอ จนเธอมึนงงไปหมด
น้องชายเพิ่งอายุ 22 ปีเอง!
เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยแท้ ๆ กลับมีปัญหาสุขภาพมากมายขนาดนี้ ทำไมถึงไม่รู้จักดูแลตัวเองบ้างนะ
เธอโกรธมาก แต่ความโมโหที่เพิ่งปะทุขึ้นกลับมอดลงในพริบตา
ช่างเถอะ บ้านเพิ่งเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เธอเป็นพี่สาว จะไปตำหนิเขาได้อย่างไร
หลังออกจากห้องทำงานของคุณหมอจ้าว ถงเยว่ก็เดินกลับไปด้วยใจหนักอึ้ง
เพิ่งเดินมาถึงเคาน์เตอร์พยาบาล จู่ ๆ ก็มีคนเรียกเธอไว้
“ถงเยว่”
ถงเยว่หยุดเดิน ก่อนหันกลับไปมองอย่างประหลาดใจ