ถงเยว่เฝ้าถงซูถิงอยู่ที่โรงพยาบาลตลอดทั้งคืน
เฮ่อจิ่งเฉินนั่งอยู่บนม้านั่งยาวตรงทางเดินทั้งคืน
ในเมื่อยังไงก็นอนไม่หลับ เขาจึงไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจัดการเอกสารไปไม่น้อย
ฟ้าเพิ่งสาง ทางเดินก็เริ่มคึกคักขึ้นมา
แพทย์สองคนเดินผ่านเฮ่อจิ่งเฉิน เมื่อเห็นเขาสวมสูทเรียบร้อย หน้าตาหล่อเหลาโดดเด่น ก็อดเหลือบมองอีกสองครั้งไม่ได้
เฮ่อจิ่งเฉินลุกขึ้น ล้วงมือทั้งสองข้างใส่กระเป๋ากางเกง แล้วเดินช้า ๆ ไปยังหน้าห้องพักผู้ป่วย
ไม่นาน ประตูห้องก็เปิดออก แพทย์ตรวจเยี่ยมเสร็จแล้ว
เมื่อมองเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย ก็เห็นถงเยว่กำลังช่วยถงซูถิงสวมเสื้อผ้า
ใบหน้าของเฮ่อจิ่งเฉินคล้ำลงเล็กน้อย
ถงเยว่ยังไม่เคยดูแลเขาอย่างนี้เลย!
กลับเอาใจใส่น้องชายขนาดนี้เชียว!
มองแล้วกำปั้นเขาก็เริ่มแข็งขึ้นมา!
ผู้ชายอายุ 22 ปี ทำตัวราวกับคนพิการ!
หลังสวมเสื้อผ้าเสร็จ ถงเยว่ก็ช่วยน้องชายใส่รองเท้าต่อ
เฮ่อจิ่งเฉินทนดูต่อไม่ไหว จึงเคาะประตูอย่างหงุดหงิด
ถงซูถิงได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น พอเห็นพี่เขยยืนหน้าบึ้งอยู่ตรงทางเดิน
เขาก็ไม่ได้เรียกอีกฝ่าย
กลับแอบรู้สึกสะใจอยู่บ้าง
เขากระซิบกับถงเยว่ว่า “พี่เขยมาแล้ว”
ถงเยว่รีบผูกเชือกรองเท้าให้น้องชายจนเสร็จ แล้วลุกขึ้นยืน
เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนหันกลับไปเดินหาเฮ่อจิ่งเฉินด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
เธอบ่นว่า “เมื่อคืนตรงทางเดินหนาวขนาดนั้น ฉันบอกให้คุณกลับบ้าน คุณก็ไม่กลับ บอกให้เข้ามาข้างใน คุณก็ไม่เข้ามา คุณนี่ดื้อจริง ๆ”