ตั้งแต่เมื่อคืน ตอนที่เฮ่อจิ่งเฉินพาถงเยว่มาโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมน้องชายของเธอ จนถึงตอนนี้
ในใจเฮ่อจิ่งเฉินอัดอั้นด้วยความน้อยใจและโกรธเคืองมาตลอด
แต่ในวินาทีที่เห็นถงเยว่มีน้ำตาคลอ เขาก็ให้อภัยทุกอย่าง!
เขานึกถึงความลำบากของถงเยว่
กว่าเธอจะฝ่าฟันอุปสรรคนานัปการมาจนถึงข้างกายเขาได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
เขาไม่ควรดุเธอขนาดนั้น
ถงเยว่เป็นภรรยาของเขา เขาควรทะนุถนอมเธอไว้ในอุ้งมือและรักเธอให้มากที่สุด! ห้ามดุเธอ! ห้ามทำให้เธอต้องน้อยใจ
“เยว่เยว่” เฮ่อจิ่งเฉินกางแขนออก
ถงเยว่มีสีหน้าเหม่อลอย ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขา
น่าแปลกใจจริง ๆ! เธอนึกว่าทั้งคู่จะทะเลาะกันยกใหญ่เสียอีก…
เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของเขา น้ำตาก็ค่อย ๆ ไหลอาบแก้มอย่างเงียบงัน
อ้อมกอดของเขาอบอุ่นและมั่นคงเหลือเกิน
อยากร้องไห้ออกมาให้เต็มที่สักครั้ง!
“เอาละ ไม่ร้องแล้วนะ” เฮ่อจิ่งเฉินแนบแก้มกับเธอ มือใหญ่ลูบแผ่นหลังเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบเด็กน้อย
ถงเยว่เป็นคนเข้มแข็ง ปกติเธอไม่ใช่คนชอบร้องไห้
แต่วันนี้ไม่รู้ทำไม เธอถึงกลั้นไว้ไม่อยู่
ปล่อยให้น้ำตาช่วยระบายความรู้สึกออกมาอย่างเต็มที่
“ฉันไม่ได้ร้องไห้ แค่รู้สึกเสียใจนิดหน่อยเท่านั้น”
เธอใช้หลังมือเช็ดหน้า แต่น้ำตากลับไหลออกมาไม่หยุด ราวกับควบคุมไม่ได้
หัวใจเฮ่อจิ่งเฉินอ่อนยวบไปหมด