“ถงเยว่! นังผู้หญิงใจพิษ ตอนนั้นไม่น่าพาแกออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาอยู่บ้านเลย ปล่อยให้ตายอยู่ข้างในเสียยังดีกว่า!”
“ตัวกาลกิณี แถมยังชั่วร้ายอีก แกต้องได้รับกรรมแน่!”
ถงเยว่ชาชินกับคำด่าทอหยาบคายของเซี่ยรุ่ยไปนานแล้ว
ตอนอยู่บ้านเมื่อก่อน เธอเคยได้ยินคำพูดที่เลวร้ายกว่านี้เสียอีก!
บ้านหลังนี้ที่ทรุดโทรมจนกลายเป็นสภาพเช่นทุกวันนี้ ล้วนเกี่ยวข้องกับปากร้ายของเซี่ยรุ่ยทั้งนั้น นี่แหละผลกรรมชัด ๆ!
“เซี่ยรุ่ย!” ถงเยว่ตวาดเสียงเข้ม “ไม่ให้บัตรใช่ไหม งั้นคอยดูเถอะ!”
เซี่ยรุ่ยแค่นเสียงเย็นชา “ใครกลัวใครกัน!”
พูดจบก็วางสายไป
ถงเยว่รีบโทรหาลูกชายคนที่สองและลูกสาวคนที่สามของคุณย่า
เธอบอกเรื่องที่เซี่ยรุ่ยยักยอกบัตรประกันสังคมของคุณย่า แล้วขอให้ทั้งคู่ไปบ้านเซี่ยรุ่ยด้วยกันในคืนนี้
พอทั้งสองได้ยินเรื่องนี้ก็เดือดดาลทันที และตกลงตามข้อเสนอของถงเยว่
พอถึงหกโมงเย็น ถงเยว่ก็มาถึงบ้านแม่บุญธรรม เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาจากข้างใน ดูท่าลุงรองกับอาสามจะมาถึงแล้ว
ถงเยว่รีบเดินเข้าไป ทั้งสามคนพอเห็นเธอก็หยุดทะเลาะกันทันที
ถงเยว่เดินเข้าไป เซี่ยรุ่ยก็พูดประชดประชันทันที “อ้าว นี่ไม่ใช่คุณหนูตระกูลถงผู้ร่ำรวยหรอกหรือ? มาอีกแล้วเหรอ?”
ถงเยว่ไม่สนใจเธอ เดินไปนั่งข้างโต๊ะ
เซี่ยรุ่ยหน้าเสีย กลอกตาใส่ ก่อนลุกไปเทน้ำ
ลุงรองกับอาสามแอบมองถงเยว่
พวกเขารู้เรื่องตระกูลถงล้มละลายแล้วเช่นกัน สายตาที่มองเธอจึงแฝงความหมายบางอย่าง ทั้งยังเจือแววเยาะเย้ย
ถงเยว่ไม่ใส่ใจ เอ่ยขึ้นว่า “คุณลุง คุณป้า วันนี้ฉันมาเพราะเรื่องบัตรประกันสังคมของคุณย่า ฉันถามคุณย่าแล้ว บัตรอยู่กับเซี่ยรุ่ยค่ะ”