เสวี่ยเหมยได้ยินถงเยว่พูดเช่นนั้น ถึงค่อยวางใจ นางตบมือถงเยว่เบา ๆ ก่อนจะหันไปพูดกับเฮ่อจิ่งเฉินว่า “เสี่ยวเฮ่อ อย่าคิดมากนะ แค่ฉันไม่อยากให้หลานสาวต้องเจอเรื่องลำบากใจ”
เฮ่อจิ่งเฉินเพียงยิ้มจาง ๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน
“คุณย่า” ถงเยว่ประคองนางให้นั่งลงบนโซฟา แล้วนวดหัวเข่าให้อย่างเบามือ ก่อนจะกระซิบข้างหูว่า “จิ่งเฉินจะทำให้หนูลำบากใจได้ยังไงคะ? ตอนแต่งงานเขายังให้สินสอดหนูตั้ง 1 ล้านหยวนแน่ะ!”
พอคุณย่าได้ยินว่าสินสอดมีมากขนาดนั้น ก็ตาโตขึ้นทันที!
แววตาที่มองเฮ่อจิ่งเฉินก็มีความชื่นชมเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน!
“ดี ดี อย่างนั้นก็ดีแล้ว!”
เมื่อเห็นคุณย่ามีความสุขขนาดนั้น ถงเยว่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดเธอก็ลุกไปเทน้ำอุ่นมาให้คุณย่าหนึ่งแก้ว
เฮ่อจิ่งเฉินนั่งลงบนโซฟาอีกตัว
เขามองดูทั้งสองคนอย่างสงบนิ่ง
เขาพบว่าถงเยว่ที่อยู่ข้างคุณย่าราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
เธอถึงกับออดอ้อนเป็นด้วย แถมท่าทางยังน่ารักไม่น้อย
นั่งอยู่ครู่หนึ่ง คุณย่าก็อยากเข้าห้องน้ำ ถงเยว่จึงประคองนางเข้าไป
เมื่อปิดประตูแล้ว เธอก็เดินไปนั่งชิดข้างเฮ่อจิ่งเฉิน
ถงเยว่เอ่ยอย่างกระดากใจอยู่บ้างว่า “จิ่งเฉิน ฉันอยากให้คุณย่านอนที่นี่กับฉันคืนนี้ พรุ่งนี้ฉันจะเช่าห้องให้ท่าน แล้วย้ายออกไปอยู่ คุณว่าได้ไหม?”
ดวงตาลึกล้ำของเฮ่อจิ่งเฉินไหววูบ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “บ้านของคุณ คุณอยากให้ใครอยู่ก็ให้คนนั้นอยู่ได้อยู่แล้ว อีกอย่าง ท่านก็เป็นคุณย่าของคุณ”