เฮ่อจิ่งเฉินมองข้อความที่ตัวเองเขียนลงในสมุดโน้ต มุมปากพลันยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เขาไม่เคยจีบผู้หญิงมาก่อน
แม้จะแต่งงานกับถงเยว่แล้ว เขาก็ยังอยากลองจีบเธอดู
ไม่ใช่เพียงเพราะจูบนั้นเท่านั้น
เขายังอยากสัมผัสความรู้สึกของการมีความรักกับถงเยว่ด้วย
ในใจเฝ้าวาดฝันถึงอนาคตอันงดงามร่วมกับถงเยว่ไม่หยุด แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันสังเกตว่า ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากแล้ว
……
ถงเยว่กลับถึงบ้านแล้วงีบกลางวันไปสองชั่วโมง
เธอนึกถึงเมื่อวานที่เฮ่อจิ่งเฉินอยู่เป็นเพื่อนเธอที่โรงพยาบาลอย่างเหน็ดเหนื่อย
จึงวางแผนจะไปใจกลางเมือง ซื้อของขวัญให้เขาสักหน่อย
หลังแต่งงานกันมา เธอยังไม่เคยซื้อของขวัญให้เขาเลย
สามีภรรยาควรมีให้และรับตอบแทนกัน ผู้ชายเองก็อยากได้รับของขวัญจากภรรยาเหมือนกัน
ถงเยว่ไม่รู้ว่าเฮ่อจิ่งเฉินชอบอะไร จึงมาเดินเลือกซื้อของไปเรื่อย ๆ ที่ใจกลางเมือง
ขณะเดียวกัน รถของกู้หมิงกำลังจอดรอสัญญาณไฟอยู่ตรงทางแยกใจกลางเมือง
เขาเท้าคางด้วยมือข้างเดียว พลางมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไม่ใส่ใจนัก
ทันใดนั้นก็เห็นคนคุ้นหน้าคุ้นตา
นั่นไม่ใช่ถงเยว่ ภรรยาของเฮ่อจิ่งเฉินหรอกหรือ?
บังเอิญจริง ๆ
กู้หมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเฮ่อจิ่งเฉิน
เฮ่อจิ่งเฉินกำลังจะเข้าห้องประชุมเพื่อเริ่มประชุม
“ฮัลโหล”
กู้หมิงจับตามองถงเยว่ที่หยุดอยู่หน้าร้านเสื้อผ้าแล้วถามว่า “คืนนี้ออกมาดื่มกันไหม?”
“ไม่ล่ะ คืนนี้ฉันไม่ว่าง”
เฮ่อจิ่งเฉินปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด
กู้หมิงกระตุกคิ้ว “ทำไมล่ะ? นายไม่มาดื่มกับฉันตั้งนานแล้ว ช่วงนี้เป็นอะไรไป? หรือเลิกงานแล้วจะกลับไปอยู่กับภรรยา?”