ชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เช็ดน้ำตา
“หากมิใช่เพราะองค์รัชทายาท พวกเราคงต้องตายอยู่ในถูเจวี๋ยกันหมดแล้ว”
“นั่นสิ องค์รัชทายาททรงเป็นดาวนำโชคของต้าถังจริง ๆ”
หลี่ไท่ชูมิได้กล่าววาจา เพียงกำจี้หยกในมือไว้แน่น
จี้หยกขององค์รัชทายาท
เขาสาบานว่า ชาตินี้จะต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี
ไม่ใช่เพราะเหตุอื่น หากเพื่อประโยคที่องค์รัชทายาทตรัสไว้—
“เราจะพาพวกเจ้ากลับคืนสู่มาตุภูมิ”
……
ถูเจวี๋ย ค่ายกองกำลังลำดับที่ห้า
หลี่เฉิงเชียนนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ในกระโจม
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นแล้ว ภารกิจสำเร็จ ม้าเชี้ยวหลินเลือดแดงก็ตกมาอยู่ในมือ
บัดนี้ ไพ่ตายที่เขามีอยู่ครบถ้วนแล้ว
ทวนราชันมนุษย์เสวียนเฉิน
ม้าเชี้ยวหลินเลือดแดง
หยางเมี่ยวเจิน
พลังรบสามเท่าของลิปู่
ไพ่ทั้งสี่ใบ ยังมิได้เปิดออกแม้แต่ใบเดียว
เขาลืมตาขึ้น มองความมืดนอกกระโจม
“ใกล้แล้ว”
เขาพึมพำเสียงต่ำ
รออีกสักระยะ รอให้ถูเจวี๋ยคลายความระแวดระวังลงอย่างสิ้นเชิง
ถึงตอนนั้น ก็จะเป็นเวลาที่เขาเปิดไพ่ตายทั้งหมด
เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกกระโจม อาซือเต๋ออาเซ่อเลิกม่านแล้วก้าวเข้ามา
“องค์รัชทายาทแห่งต้าถัง พรุ่งนี้พวกเราก็จะเข้าสู่ใจกลางถูเจวี๋ยแล้ว”
“ถึงเวลานั้น พระองค์จะได้เห็นทิวทัศน์ทุ่งหญ้าที่แท้จริง”
หลี่เฉิงเชียนยิ้มบาง ๆ
“เช่นนั้นข้าก็ตั้งตารอแล้ว”
อาซือเต๋ออาเซ่อยิ้มตาม
เขาคิดว่าองค์รัชทายาทแห่งต้าถังผู้นี้เริ่มถูกทุ่งหญ้าดึงดูดใจแล้ว
หารู้ไม่ว่าในใจหลี่เฉิงเชียนกำลังคิดถึงเรื่องอื่น
เข้าสู่ใจกลางถูเจวี๋ย
นั่นหมายความว่าเจี๋ยลี่กับถูลี่คลายความระแวดระวังที่มีต่อเขาลงอย่างสิ้นเชิง