“ยังมีอีกสามพันมิใช่หรือ?” หลี่เฉิงเชียนวางพู่กันลง “อีกทั้งการออกศึกครานี้ แม่ทัพฉินมีหน้าที่หลักในการรักษาเมือง การตั้งรับเมืองมิจำเป็นต้องใช้ทหารชั้นยอดมากมาย ขอเพียงมีคนก็พอ”
โหวจวินจี๋นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนประสานมือกล่าวว่า
“องค์รัชทายาททรงพิจารณารอบคอบยิ่ง กระหม่อมเลื่อมใสพ่ะย่ะค่ะ”
“ท่านโหวชมเกินไปแล้ว” หลี่เฉิงเชียนยื่นรายชื่อให้ “ท่านลองดูว่ายังมีปัญหาใดหรือไม่”
โหวจวินจี๋กวาดตามองอีกครั้งแล้วส่ายหน้า
“ไม่มีแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะกลับไปจัดการ บรรดาทหารจะรวมพลให้เสร็จภายในสองวัน”
“ลำบากท่านแล้ว”
โหวจวินจี๋ลุกขึ้นเตรียมลา ทว่าเดินไปถึงประตูก็หยุดลง
“องค์รัชทายาท กระหม่อมมีเรื่องหนึ่ง ไม่ทราบว่าควรกล่าวหรือไม่”
“ท่านกล่าวมาเถิด”
“ศึกครานี้แม้เป็นการจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว แต่ถึงอย่างไรก็เป็นการเข่นฆ่ากันในสนามรบ องค์รัชทายาททรงเป็นรัชทายาท หากเกิดเหตุไม่คาดฝัน...”
“ท่านโหววางใจ ข้ารู้จักประมาณตน” หลี่เฉิงเชียนเอ่ยขัด “อีกทั้งข้างกายข้ายังมีหยางเมี่ยวเจิน ฝีมือของนางท่านคงเคยได้ยินมาแล้ว”
โหวจวินจี๋พยักหน้า
“เช่นนั้นกระหม่อมก็วางใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หลังโหวจวินจี๋จากไป หลี่เฉิงเชียนลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย
เรื่องทหารม้าชั้นยอดสามพันนายถือว่าตกลงเป็นที่เรียบร้อย
ต่อจากนี้ก็รอวันออกศึก
สามวันผ่านไปในชั่วพริบตา
ยามเช้าของวันที่สาม นอกเมืองฉางอาน ณ แท่นบัญชาการทัพ
หลี่ซื่อหมินสวมชุดเกราะ คาดกระบี่ยาวไว้ที่เอว ยืนอยู่บนแท่น
เบื้องล่าง ทหารม้าชั้นยอดสามพันนายตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบ หมวกเกราะและเสื้อเกราะเปล่งประกาย แผ่กลิ่นอายสังหารเกรียงไกร