สองวันต่อมา
ห่างจากตัวเมืองจิงโจวไปทางเหนือ 30 ลี้ ณ ปากหุบเขาเฮยซาน
ม้าสอดแนมควบกลับเข้าเมืองอย่างรวดเร็ว กีบม้ากระทบถนนหลวงจนฝุ่นฟุ้งตลบ
“รายงาน! กองทัพถูเจวี๋ยผ่านเฮยซานมาแล้ว อยู่ห่างจากเมืองไม่ถึง 20 ลี้!”
บนกำแพงเมือง ฉินฉยงวางถ้วยชาลง แล้วเดินไปยังช่องกำแพง มองไปทางเหนือ
สุดขอบฟ้ามืดครึ้มเป็นผืน ราวกับม่านฟ้ากดต่ำลงมา
นั่นมิใช่เมฆดำ
แต่เป็นธงรบ
ธงรบเรียงรายแน่นขนัด โบกสะบัดส่งเสียงพรึ่บพรับอยู่กลางสายลม
เบื้องล่างธงเหล่านั้น คือกองทหารม้าที่ทอดยาวสุดสายตา
สามหมื่นนาย
ฉินฉยงเฝ้าด่านชายแดนมาค่อนชีวิต พบเห็นศึกใหญ่มานับไม่ถ้วน ทว่าพอเห็นภาพตรงหน้า ใจก็ยังหนักอึ้ง
“ถ่ายทอดคำสั่ง ปิดประตูเมือง ขึ้นกำแพง!”
“รับบัญชา!”
เสียงแตรศึกดังขึ้น ทั่วทั้งเมืองจิงโจวพลันตึงเครียด
กองทหารรักษาการณ์ขึ้นประจำกำแพงอย่างรวดเร็ว พลธนูเข้าที่ ท่อนซุงและก้อนหินถูกลำเลียงขึ้นไปบนเชิงเทิน
นอกเมือง หลี่ซื่อหมินยืนอยู่หน้ากระโจมบัญชาการกลาง มองไปทางเหนือเช่นกัน
โหวจวินจี๋ควบม้ามาหา
“ฝ่าบาท กองหน้าของถูเจวี๋ยมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“เห็นแล้ว”
หลี่ซื่อหมินละสายตา หันกลับเข้ากระโจม
ภายในกระโจม หลี่เฉิงเชียนกำลังยอง ๆ อยู่บนพื้น ใช้ไม้ขีดเขียนไปมาบนกระบะทราย
“เสด็จพ่อ ดูตรงนี้พ่ะย่ะค่ะ”
เขาชี้ไปยังจุดหนึ่งบนกระบะทราย
“ค่ายใหญ่ของอาซือหน่าเซ่อเอ่อร์น่าจะตั้งอยู่ตรงนี้ อาศัยแหล่งน้ำเป็นที่พิง มีพื้นที่เปิดโล่งสามด้าน สะดวกต่อการเคลื่อนกำลังพล”
หลี่ซื่อหมินเดินเข้ามา ก้มมองดู
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“คาดเดาพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่เฉิงเชียนโยนไม้ทิ้ง ปัดดินบนมือ “พวกถูเจวี๋ยออกรบก็ใช้แผนแบบนี้ เจี๋ยลี่เองก็ตั้งค่ายเช่นนี้เมื่อครั้งก่อน”