อาซือเต๋ออาเซ่อแข็งทื่อไปทั้งร่าง ปลายทวนที่จ่ออยู่ตรงลำคอเย็นเยียบเสียดกระดูก เขาไม่กล้าแม้แต่จะกลืนน้ำลาย
“องค์รัชทายาทถัง...ท่าน...”
“หุบปาก” หยางเมี่ยวเจินดันทวนไปข้างหน้าอีกครึ่งชุ่น
อาซือเต๋ออาเซ่อพลันปิดปากสนิท
หลี่เฉิงเชียนไม่สนใจเขา หันไปมองถูลี่
“นอกกระโจมเป็นอย่างไรบ้าง?”
ถูลี่เดินไปยังปากกระโจม แหวกผ้าเปิดออกเล็กน้อยแล้วชะโงกมองด้านนอก ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ
“รอบกระโจมบัญชาการกลางของเจี๋ยลี่มีทหารองครักษ์ 300 นายเฝ้ายามอยู่ ตอนนี้ยังไม่มีผู้ใดพบความผิดปกติ แต่เมื่อครู่ในกระโจมมีเสียงดังไม่น้อย อีกหนึ่งเค่อ คนผลัดเวรก็จะมาถึง”
“หนึ่งเค่อก็พอแล้ว” หลี่เฉิงเชียนกระชากเจี๋ยลี่ขึ้นจากพื้น
เจี๋ยลี่ถูกบีบคอ ทั้งยังถูกเหยียบหน้าอกจนเสื้อผ้าหน้าผมเปรอะเปื้อน มุมปากยังมีเลือดติดอยู่ ทว่าดวงตาคู่นั้นยังคงจ้องถูลี่เขม็ง
“เจ้าจะต้องเสียใจ”
ถูลี่ไม่ตอบ
“เมี่ยวเจิน อุดปากเขาไว้”
หยางเมี่ยวเจินฉีกผ้าจากเสื้อผ้าของศพมาผืนหนึ่ง แล้วอุดปากเจี๋ยลี่จนแน่นในไม่กี่อึดใจ เจี๋ยลี่ส่งเสียงอู้อี้ ดิ้นรนอยู่สองสามครั้งก็ถูกหลี่เฉิงเชียนกดไหล่ไว้ด้วยมือเดียวจนขยับไม่ได้
“ข่านถูลี่ กองกำลังของท่านตั้งค่ายอยู่ที่ใด?”
“ทางตะวันออกของค่ายใหญ่ ห่างออกไปสองลี้” ถูลี่ตอบอย่างรวดเร็ว “ข้ามีทหารสองหมื่นนาย ตั้งค่ายแยกจากกองทัพของเจี๋ยลี่”
“สองหมื่นนาย...พอแล้ว”
ความคิดของหลี่เฉิงเชียนแล่นปราด
กองกำลังหลักของเจี๋ยลี่น่าจะยังเหลืออยู่ราวเจ็ดถึงแปดหมื่นนาย ทว่ากระจายกันอยู่ตามค่ายต่าง ๆ ในรัศมีหลายสิบลี้ ถูลี่มีกำลังทหารคนสนิทอยู่สองหมื่น ขอเพียงแปรพักตร์ในยามคับขัน แล้วชิงยึดค่ายบัญชาการกลางก่อนที่ฝ่ายเจี๋ยลี่จะทันตั้งตัว กองทัพถูเจวี๋ยทั้งหมดก็จะตกอยู่ในความโกลาหล