สถานการณ์พลิกผัน!
อาชือน่ากู่หลัวตายแล้ว หลี่เฉิงเชียนเป็นฝ่ายชนะ
ภาพตรงหน้าเกิดขึ้นอย่างกะทันหันยิ่ง
ข่านถูเจวี๋ยทั้งสอง เจี๋ยลี่กับถูลี่ เมื่อครู่ยังสนทนาหัวเราะร่า วิพากษ์วิจารณ์อย่างออกรส เรียกได้ว่ากำลังลำพองใจเต็มที่
แต่เพียงชั่วพริบตา สีหน้าของพวกเขากลับแข็งค้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นอับอายและขุ่นเคือง
พวกเขายากจะยอมรับความจริงข้อนี้
อย่าว่าแต่พวกเขาเลย แม้แต่เหล่าแม่ทัพและทหารถูเจวี๋ยจำนวนมากที่อยู่ ณ ที่นี้ ต่างก็เฝ้าดูหลี่เฉิงเชียนประมือกับอาชือน่ากู่หลัวประหนึ่งชมการแสดง
ทว่าบัดนี้ทุกคนกลับยืนนิ่งราวกับไก่ไม้ ต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก
“ฉึก...”
หลี่เฉิงเชียนชักทวนยาวออกมา ไม่สนใจปฏิกิริยาของผู้คน เอ่ยอย่างเฉยชาว่า “คนต่อไป”
เจี๋ยลี่รู้สึกราวกับถูกตบหน้า แก้มร้อนผ่าวขึ้นมา
ผลลัพธ์เช่นนี้ช่างน่าอับอายยิ่งนัก
ข่านเจี๋ยลี่แค่นเสียงเบา ๆ แล้วกล่าวเสียงขรึมว่า “องค์รัชทายาทแห่งต้าถังซ่อนฝีมือไว้ลึกล้ำจริง ๆ”
หลี่เฉิงเชียนเงยหน้ามองเขา กล่าวอย่างไม่สะทกสะท้านว่า “เป็นเพียงความบังเอิญ ชัยชนะครั้งนี้มิได้น่าภาคภูมิใจ แต่ข้ายังสู้ต่อได้”
“เช่นนั้นก็ให้เป็นไปตามที่เจ้าปรารถนา อาชือเต๋อฮูเล่อ”
ข่านเจี๋ยลี่เอ่ยเสียงเย็น ไม่กล่าวถึงการตายของอาชือน่ากู่หลัวอีก
แพ้ไปแล้วก็เป็นเรื่องที่ตัดสินแน่นอน ไม่ว่าจะแพ้เพราะเหตุใด ความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ไม่มีเหตุให้ต้องโต้เถียง
ยิ่งไปกว่านั้น ในความเห็นของเขา สาเหตุที่อาชือน่ากู่หลัวพ่ายแพ้ก็เพราะประมาทศัตรู จึงเปิดโอกาสให้หลี่เฉิงเชียนฉวยจังหวะลงมือ
หากร่างกายไม่เสียหลัก จะถูกทวนแทงทะลุลำคอได้อย่างไร?
ต้องรู้ว่าหลี่เฉิงเชียนถูกอีกฝ่ายกดดันอยู่ตลอดการต่อสู้
นี่เองคือเหตุที่เจี๋ยลี่โกรธ ทั้งที่ควรจะชนะได้ กลับประมาทและหยิ่งผยองจนเสียชีวิตไปเปล่า ๆ ซ้ำยังทำให้เขาต้องเสียหน้าอย่างยิ่ง
ดังนั้นเมื่อร่างหนึ่งก้าวออกมา เจี๋ยลี่จึงกำชับอย่างเคร่งขรึม
“อย่าประมาท จงปิดฉากให้เร็ว”
“รับบัญชา”
อาชือเต๋อฮูเล่อมีรูปร่างกำยำล่ำสันยิ่งกว่า มือถือขวานศึกถูเจวี๋ย บนหน้าผากมีรอยแผลเป็นเส้นหนึ่งคล้ายตะขาบยักษ์ ดูน่าเกลียดน่ากลัวยิ่ง