ศพทหารถูเจวี๋ยนนอนอยู่ด้านข้าง หน้าอกยุบลงอย่างน่าสยดสยอง เลือดไหลนองพื้น ภาพตรงหน้าชวนให้สะเทือนใจ
เจี๋ยลี่เหลือบมองเพียงแวบเดียว สีหน้าเรียบเฉย มิได้ใส่ใจ กลับยิ้มเอ่ยว่า “กล่าวเช่นนี้ ก็เป็นพวกเขาที่ผิดจริง”
หลี่เฉิงเชียนจ้องข่านเจี๋ยลี่ สายตาประจันกันอย่างไม่ยอมถอย ก่อนกล่าวว่า “เมื่อพวกเขาผิด ข่านคิดจะชดใช้เช่นไร?”
ราวกับได้ยินเรื่องขบขัน ข่านเจี๋ยลี่หัวเราะออกมาอย่างไม่ยี่หระ
“องค์รัชทายาทแห่งถังคิดว่าข้าควรชดใช้อย่างไร?”
แววตาของเจี๋ยลี่เผยความเย้ยหยัน
หลี่เฉิงเชียนหันไปมองเชลยชาวถังจำนวนมากที่อยู่ข้างกาย ใบหน้าของพวกเขาไร้ชีวิตชีวา ทว่าเมื่อสายตาตกลงบนตัวเขา ในดวงตากลับมีประกายแห่งความหวังริบหรี่ เขากล่าวว่า “เรื่องนี้ไม่ยาก เพียงปล่อยพวกเขาไปก็พอ”
“องค์รัชทายาทแห่งถังล้อเล่นแล้ว” ข่านเจี๋ยลี่หรี่ตากล่าว “เชลยเหล่านี้เป็นสิ่งที่นักรบถูเจวี๋ยเอาชีวิตเข้าแลกจนจับมาได้ ทั้งยังเป็นทาสที่จะมอบรางวัลให้แก่คนอื่น จะปล่อยไปตามใจชอบได้อย่างไร? เปลี่ยนเป็นสิ่งอื่นเพื่อชดใช้เถิด เมื่อกลับถึงถูเจวี๋ย ข้าจะเตรียมหญิงสาวชาวถูเจวี๋ยสิบคน ส่งไปยังค่ายขององค์รัชทายาทแห่งถัง องค์รัชทายาทวางใจได้ ข้ารับรองว่าหญิงสาวเหล่านั้นล้วนงดงาม และยังบริสุทธิ์ผุดผ่องทุกคน”
หากเป็นก่อนข้ามเวลามา ในฐานะคนส่งอาหารธรรมดา ถ้ามีใครยื่นข้อเสนอเช่นนี้ให้ หลี่เฉิงเชียนคงหวั่นไหว ทั้งยังคึกคักขึ้นมาด้วย
ทว่ายามนี้ไม่เหมือนวันวานอีกแล้ว เขาคือองค์รัชทายาทแห่งต้าถัง จุดยืนย่อมแตกต่างกันโดยธรรมชาติ
เมื่ออยู่ต่อหน้าบ้านเมือง ความชอบส่วนตัวย่อมต้องหลีกทาง
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ชื่นชอบสตรี เขาก็รักเพียงชาวหัวเซี่ยเท่านั้น
ฐานะกำหนดความคิด
หลี่เฉิงเชียนมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย เพียงมองเจี๋ยลี่โดยไม่เอ่ยวาจา
เห็นได้ชัดว่าการชดใช้เช่นนี้ไม่เป็นที่พอใจของเขา
ข่านเจี๋ยลี่ไม่ขุ่นเคือง กลับถามว่า “ข้ายอมรับว่า ก่อนวันนี้ข้าดูแคลนองค์รัชทายาทแห่งถังไปบ้าง ไม่คิดเลยว่าพระองค์จะมีฝีมือการต่อสู้อยู่ด้วย เพียงแต่ข้าใคร่รู้ว่าเพลงยุทธ์ขององค์รัชทายาทสูงส่งเพียงใด โปรดบอกข้าที”