ของเก็บของเกือบเสร็จพอดี เสียงเปาะแปะดังมาจากหน้าต่างจนตกใจกันหมด
พวกเธอพากันหันไปมองโดยไม่รู้ตัว ก็เห็นท้องฟ้าสลัวด้านนอกเริ่มมีฝนตกลงมา ทั่วทั้งผืนฟ้ากลายเป็นสีเทาหม่น ลมกระโชกแรงกล้า แต่กลับพัดลูกฝนเม็ดเท่าเมล็ดถั่วไม่ขยับเลย มันตกลงสู่พื้นดินอย่างบ้าคลั่งและดิ่งตรง ด้านนอกมีเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกดังมา
สวี่เค่อหวังเห็นเหล่านักศึกษาที่กำลังวิ่งหนีด้วยความบ้าคลั่งสีหน้าเจ็บปวด บางคนมือยังถือของที่แย่งชิงมาได้ เพราะของหนักจึงวิ่งได้ช้า
ไม่รู้ว่าทำไม พอพวกเขาวิ่งไปได้ครึ่งทาง คนที่เคลื่อนไหวช้าต่างก็ล้มลงกับพื้นพร้อมกัน
บางคนกำลำบากใช้สองมือไต่ไปยังที่ที่พอจะหลบฝนได้
บางคนร้องครวญครางอยู่พักหนึ่ง แล้วเสียงก็ค่อยๆ เบาลงจนเงียบไป นอนนิ่งอยู่กับพื้น
สวี่เค่อหวังลุกพรวดจากเก้าอี้ ขยี้ตา เห็นสิ่งของที่พวกเขาทำหล่นอยู่บนพื้นค่อยๆ เต็มไปด้วยรูไหม้เกรียม ไม่นานถุงพลาสติกก็หายวับไป
ต่อมา เสื้อผ้าของคนที่นอนอยู่เริ่มละลายทีละน้อย
เส้นผมร่วงบางลง
ผิวหนังเน่าเปื่อย
กลายเป็นเลือดน้ำเป็นบ่อๆ
“แหวะ——” หนิงอีเวยที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ข้างๆ ทนไม่ไหวจริงๆ เอามือปิดปากอาเจียนออกมาอย่างหนัก ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ แล้วก็มีน้ำตาคลอขึ้นมา
เซี่ยเยว่กับเวินไฉ่ได้ยินเสียงก็รีบวิ่งเข้ามา:“เป็นอะไรไป จู่ๆ ก็ไม่สบายเหรอ”
“เธอตกใจกลัว” เสียงของสวี่เค่อหวังเยือกเย็นจนน่ากลัว แทบจะแข็งทื่อ เหมือนกำลังอดกลั้นอะไรบางอย่างไว้ “ฝนข้างนอก ไม่ใช่ฝนธรรมดา”
“แต่เป็นฝนกรด”
เธอชี้ไปที่เนื้อเลือดสีแดงที่ลอยกระจายไปตามน้ำฝน:“ถ้าอยู่ข้างนอกนานๆ ก็จะถูกกัดกร่อน ดูจากระดับความเสียหายของพวกสิ่งของกับนักศึกษาเมื่อกี้ กรดในฝนตอนนี้ยังไม่แรงมาก ถ้าวิ่งเร็วพอ ก็ยังมีโอกาสหนีรอด”
แต่ในใจของสวี่เค่อหวังกลับไม่ได้มองในแง่ดี:“ในความฝันฉันเห็นภาพฝนกรดแวบหนึ่ง ตอนนั้นมันพัฒนาไปถึงขั้นที่คนธรรมดาอยู่กลางฝนแค่นาทีเดียวก็ถูกกัดกร่อนตายแล้ว”
“เธอหมายความว่า ฝนกรดจะรุนแรงขึ้นอีกเหรอ” สีหน้าเวินไฉ่ไม่สู้ดีนัก
สภาพอากาศเลวร้ายสองแบบที่พวกเธอเจอตอนนี้ ก็คือ อากาศหนาวจัด กับฝนตกหนัก
ถ้าฝนตกหนักกลายเป็นฝนกรด แล้วฝนกรดยิ่งรุนแรงขึ้นอีก งั้นอากาศหนาวก็อาจรุนแรงขึ้นได้เหมือนกัน หิมะถล่ม น้ำแข็งถล่ม อากาศหนาวสุดขั้ว สิ่งเหล่านี้ล้วนคร่าชีวิตนักศึกษาเป็นจำนวนมากได้ง่ายดาย
“โชคดีที่ยังมีแอร์” เซี่ยเยว่ยังใจสั่นอยู่ รู้สึกเพลิดเพลินไปกับลมอุ่น “ไม่งั้นเราคงแข็งตายกันจริงๆ”
สามวินาทีต่อมา ทั้งห้องเงียบกริบ
เธอเพิ่งจะรู้ตัว มองไปรอบๆ ก็เจอสายตาที่บอกว่าเออแล้วไงของคนอื่นๆ เกาหัวด้วยความงง:“เป็นอะไร ฉันพูดไม่ถูกเหรอ”
“ถูก” เวินไฉ่ถอนหายใจ “ถูกจนเกินไป”
“ตอนนี้โรงเรียนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เจ้าหน้าที่ทุกคนหายไปหมด เหลือแต่นักศึกษากับพวกคนนอกสังคมที่ไม่รู้จักบางคน” สวี่เค่อหวังอธิบายให้เธอฟังอย่างใจเย็น “ระบบไฟฟ้าของเราจะใช้ได้นานแค่ไหน หรือว่าเจ้าอะไรที่ว่า...นั้น อยากให้เราทนได้นานแค่ไหน ก็เป็นเรื่องที่ไม่มีใครรู้ได้”
หนิงอีเวยฟื้นขึ้นมาได้แล้ว แม้สีหน้ายังซีดเผือด ยังคงพยักหน้า:“ถึงตอนนั้นบางทีก็เหมือนที่เธอว่าจริงๆ ถ้าไม่มีแอร์ใช้ เราก็คงแข็งตาย”
ความคิดเห็นของทุกคนชัดเจนว่าไม่มองในแง่ดี บรรยากาศโดยรวมตกอยู่ในความหดหู่
สวี่เค่อหวังยังรู้สึกผิดอยู่บ้าง:“ขอโทษนะ ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน พวกเธออาจจะมาช้ากว่านี้อีกสองสามวัน ก็จะไม่เจอเรื่องแบบนี้”
“เธอคิดมากไปแล้ว” เซี่ยเยว่ตบไหล่เธอ “พวกเธอรู้ไหมว่าฉันแบกน้ำกลับมาเมื่อกี้เจอใคร”
เธออ้ำๆ อึ้งๆ ทำเป็นปิดบัง พอเห็นทุกคนมองมาด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น ก็เลยพูดออกมาอย่างพอใจ
“สวีเย่าเยว่กับจางเย่มิง โอ้ แล้วก็จางเจียเจียห้องเรา”
“พวกเขาไม่ไปเที่ยวเกาะเชจูอยู่เหรอ” เวินไฉ่กระพริบตา ถาม “ตอนฉันอยู่บนรถ เปิดไลฟ์สดยังเห็นพวกเขาสองคนหวานแหววอยู่เลย”
หนิงอีเวยยกมือถือขึ้น:“จางเจียเจียลางานกับสภานักศึกษา บอกว่าที่บ้านมีธุระด่วน ขอกลับมหาวิทยาลัยช้าสองสามวัน”
เธอเป็นฝ่ายองค์กรของสภานักศึกษา ชอบเข้าร่วมกิจกรรมส่วนรวม การบริหารสภานักศึกษาของมหาวิทยาลัยเอยังถือว่าเข้มงวด โดยทั่วไประเบียบพวกการลางานนอกจากต้องทำตามขั้นตอนของมหาวิทยาลัยแล้ว ยังต้องบอกกล่าวกับประธานหรือหัวหน้าฝ่ายอีกด้วย
คนที่ไม่ควรกลับมหาวิทยาลัยกลับมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน?
“ฉันว่า เกมนี้คงมีการแบ่งกลุ่มคนที่ถูกเลือก และตึกหอพักของมหาวิทยาลัยเอก็เป็นหนึ่งในเกณฑ์การเลือก ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน ก็จะถูกส่งเข้ามาที่นี่” เธอวิเคราะห์
พูดแบบนี้ ภาระในใจของสวี่เค่อหวังก็เบาลงเล็กน้อย
“อย่างน้อย พวกเราสี่คนก็ยังอยู่ด้วยกัน” เซี่ยเยว่ปลอบแบบทื่อๆ ตรงๆ “แค่พวกเราอยู่ด้วยกัน ก็ไม่ต้องกลัวอุปสรรคอะไรทั้งนั้น เสียดายที่ฉันยังไม่ได้คุยกับพ่อกับแม่เลย สัญญาณก็ดับซะแล้ว”
เธอโยนมือถือลงบนเตียง
ท่ามกลางเสียงลมและฝน มือถือของทั้งสี่คนดังขึ้นพร้อมกันในเวลาพลบค่ำ พวกเธอมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ ในที่ที่ไม่มีสัญญาณแบบนี้ มือถือจะรับข้อความจากใครได้?
ผลปรากฏว่าพอเปิดดูด้วยความคาดหวัง กลับเห็นเพียงจอสีดำ มีตัวหนังสือเขียนอยู่หลายบรรทัด
[ยินดีต้อนรับสู่มิติระดับหนึ่ง——โลกแห่งความบ้าคลั่ง
พวกคุณทุกคนกำลังจะได้สัมผัสคืนแรกอันแสนวิเศษ เพื่อเป็นการรับประกันสุขภาพของทุกคน เราจึงได้ตั้งตำแหน่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไว้ภายในตึกหอพัก กรุณาให้แต่ละห้องส่งนักเรียนหนึ่งคนมาอยู่เวรตอนเที่ยงคืนคืนนี้
นักเรียนที่ไม่มาทำเวรตามเวลาจะถือว่าขาดงานนะ ทุกครั้งที่มาสายสิบนาที จะถูกหักค่าจ้างตามสัดส่วน
แน่นอน นักเรียนที่ทำผลงานได้ดีก็จะได้รับรางวัลเช่นกัน]
“นี่มันอะไรกันเนี่ย” เซี่ยเยว่เกาหัว “ฟังแล้วก็พิลึกพิกลอยู่นะ ว่าจะไปอยู่เวรหรือไปส่งชีวิตกันแน่ แล้วอีกอย่าง ใครจะจ่ายค่าจ้างให้เรา ไม่มีค่าจ้างจะหักยังไง”
เธอคิดว่าตัวเองฉลาดสุดๆ
ทั้งห้องเลยตกลงกันเป็นเอกฉันท์ว่า คืนนี้ยังคงอยู่นิ่งๆ ก่อน ดูว่าบทลงโทษการมาสายคืออะไร ถ้าไม่ร้ายแรงมาก ก็จะหลบอยู่ในห้องต่อไป
ยังไงซะ ตอนนี้ที่นี่คือที่ที่พวกเธอคิดว่าปลอดภัยที่สุดแล้ว
แสงเงาเปลี่ยนผ่าน กลางคืนก็มาถึง ท่ามกลางลมกระโชกและฝนที่ตกหนัก พวกเธอไม่ได้เปิดไฟ มองออกไปจากหน้าต่างยังโลกมืดมิดด้านนอก ตึกหอพักฝั่งตรงข้ามมีแสงไฟสว่างขึ้นประปราย
เพราะรู้สึกไม่ปลอดภัยจริงๆ ทั้งสี่คนจึงช่วยกันเอาโต๊ะ เก้าอี้ ม้าต่างๆ ไปค้ำไว้ที่หน้าประตู
พอนาฬิกาตีสิบสอง มือถือก็ดังเสียงเตือนอันเสียดหู
พวกเธอสองคนหันหลังชนกัน มองทั้งที่ประตู ทั้งที่หน้าต่าง เสียงเตือนค่อยๆ เบาลงจนหายไป สิบนาทีอันยาวนานผ่านไป ในจินตนาการแล้วความเสียหายไม่ได้เกิดขึ้นตามที่คิด ทุกคนโล่งอกโดยไม่รู้ตัว
ในขณะเดียวกัน เสียงลมแอร์ก็หยุดลงกระทันหัน
พอไม่มีเสียงเครื่องแอร์ด้านนอก ห้องนอนก็เงียบจนน่ากลัว มีแต่เสียงลมฝนที่ดังขึ้นชัดเจนยิ่งขึ้น ห้องที่เคยอบอุ่น กลับรู้สึกได้ชัดเจนว่าอุณหภูมิกำลังลดลง
พอเดาได้ว่าอุณหภูมิข้างนอกหนาวเย็นแค่ไหน
“ไอ้สัส——”
พวกเธอสบถคำเดิมพร้อมกันอย่างไม่น่าเชื่อ
ใครจะไปคิดว่า การหักค่าจ้างที่ว่ามันหักค่าไฟด้วยเนี่ย???