เซิ่งอันหนิงรู้สึกถึงความผิดปกติเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่ไม้จะฟาดลงมา สัญชาตญาณทำให้เธอหมอบลงไปข้างหน้า พร้อมกับกลิ้งตัวไปหนึ่งรอบ
ไม้ขนาดเท่าไข่ไก่กระแทกลงบนพื้น เกิดเป็นเสียงอู้อี้ดังหนึ่งครั้ง
อีกฝ่ายยกไม้ขึ้นแล้วหวดลงมาใส่เซิ่งอันหนิงอีกครั้งอย่างเหี้ยมเกรียม
ครั้งนี้เซิ่งอันหนิงหลบไม่ได้ ถ้าเธอหลบ ไม้ท่อนนี้ก็จะฟาดโดนป้าสาว ซึ่งอายุขนาดนั้นจะทนไหวได้อย่างไร
เซิ่งอันหนิงใช้สองมือกุมหัว หลับตาเตรียมรับไม้ท่อนนั้น
เสียงปังดังขึ้น เป็นเสียงของของหนักหล่นลงพื้น แต่ร่างกายกลับไม่รู้สึกเจ็บอย่างที่คาดไว้
เซิ่งอันหนิงลังเลอยู่อึดใจแล้ววางแขนลง ก็เห็นโจวชื่อซวินมาอยู่ตรงหน้าโดยไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เท้าข้างหนึ่งเหยียบอยู่บนตัวคนร้าย เธอถอนหายใจโล่งอกแล้วรีบลุกขึ้นยืน
ป้าสาวดูจะตกใจจนสติแทบแตก แถมยังบาดเจ็บที่ขาอีก ตอนนี้ก็อุ้มขานั่งลง พร้อมกับร้องโอดโอยและด่าทอไปด้วย
เซิ่งอันหนิงไม่สนใจเรื่องอื่น รีบเข้าไปดูบาดแผลของป้าสาว "ป้า ป้าเจ็บตรงไหนบ้าง ปวดหลังหรือปวดตัวไหมคะ?"
ป้าสาวชี้ไปที่ข้อเท้า "ไม่เป็นไรไม่เป็นไร แค่บาดเจ็บที่เท้า ไอ้พวกบาปนรกพวกนี้" พูดจบก็นึกถึงเงินที่หามาได้จากการขายของทั้งวัน ก็เช็ดน้ำตา
โจวชื่อซวินกับหลัวไฉเซี่ยออกมาจากโรงพยาบาล ก็เห็นเซิ่งอันหนิงวิ่งไปทางป้าสาวที่บาดเจ็บ จากนั้นก็เห็นคนหนึ่งยกไม้ขึ้น แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้
ไม่กล้าส่งเสียงเตือน กลัวจะไปยั่วโมโหคนร้าย วินาทีนั้นหัวใจแทบกระตุกขึ้นมาอยู่ที่คอ วิ่งมาอย่างสุดแรง พอดีว่าไล่ทัน