เซิ่งอันหนิงถูกสายตาของโจวเอ้อหนีทำเอาตกใจ สายตานั้นมืดหม่นไร้ซึ่งแสงสว่างแม้แต่น้อย ราวกับผีปีศาจ: "เธอตื่นแล้วเหรอ มีที่ไหนไม่สบายไหม ฉันจะไปตามหมอให้"
โจวเอ้อหนีเบือนหน้าหนีไปอีกทางอย่างเย็นชา ไม่คิดจะสนใจเซิ่งอันหนิงแม้แต่น้อย
เซิ่งอันหนิงก็ไม่ถือสา ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอกตรงไปหาโจวชื่อซวินและโจวฉางหลินที่ยืนอยู่ริมแปลงดอกไม้: "เอ้อหนีตื่นแล้ว ฉันว่าสะดวกสุดพวกเธอก็ควรย้ายห้องคนไข้ให้นะ"
เธอไม่มีทางสนใจดูแลโจวเอ้อหนีหรอก ดูท่าทางของโจวเอ้อหนีแล้ว ยังไงต่อไปก็ต้องตอบแทนบุญคุณด้วยการกลายเป็นศัตรูแน่นอน เธอเองก็ไม่ได้ใจดีอะไรถึงขนาดจะตอบแทนความชั่วด้วยความดี
โจวฉางหลินมองโจวชื่อซวินอย่างไม่รู้จะตัดสินใจยังไง โจวชื่อซวินพยักหน้า: "ฉันไปตามหมอเอง"
ไม่ได้ขอให้เซิ่งอันหนิงเข้าไปช่วยดูแลโจวเอ้อหนี เพราะเขารู้ว่าเซิ่งอันหนิงไม่เต็มใจ
ย้ายห้องให้โจวเอ้อหนีอย่างรวดเร็ว ในห้องใหม่มีเพียงคนแก่คนเดียว
โจวฉางหลินอุ้มโจวเอ้อหนีไปส่ง เธอพอเห็นโจวฉางหลินและโจวชื่อซวินก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ตาพร่า: "พี่ใหญ่ พี่รอง..."
โจวฉางหลินยังคงสงสารน้องสาวคนนี้ไม่น้อย ให้เธอนอนราบ เอาผ้าห่มคลุมให้อย่างดี: "ไม่เป็นไร อีกสองเข็มยาก็กลับบ้านได้แล้ว"
โจวเอ้อหนีเจ็บจนอยากร้องไห้ เต็มไปด้วยความเสียใจภายหลัง และรู้ดีถึงผลที่จะตามมาหลังการผ่าตัด ใจถึงกับคิดว่า ถ้าตอนนั้นไม่ทำลายเด็กก็คงดี เพราะแม่พูดแล้วว่า ให้เซิ่งอันหนิงเลี้ยงได้