ความอึดอัดในใจเซิ่งอันหนิงเพิ่มขึ้นอีกชั้น คิดถึงภาพที่โจวชื่อซวินสอนหลัวไช่เสียเขียนหนังสือแล้วก็ไม่อยากคิดต่อ
แต่ก็ต้องยอมรับว่าตัวอักษรพวกนี้เขียนสวยจริงๆ
โจวชื่อซวินมองสองสามทีด้วยสีหน้าเรียบเฉย: "ก็ใช้ได้"
หลัวไช่เสียยิ้ม: "ตอนนั้นนายยังว่าเค้าซื่อตรง เกือบจะตีมือเค้าอยู่แล้ว เค้าต้องหมั่นฝึกฝนให้ดี ตลอดหลายปีนี้ไม่เคยกล้าลืมเลย"
พูดจบก็รีบพูดต่อ: "เอาแต่ก้มหน้าพูด ยืนคุยกันอยู่แบบนี้ เข้าไปนั่งข้างในสักครู่ ดื่มชาร้อนสักถ้วยแล้วค่อยไปก็ได้"
โจวชื่อซวินปฏิเสธทันที: "ไม่ต้องแล้ว เวลาไม่ไวยังไงก็รีบพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ไม่ต้องไปส่งแล้ว ช่วงบ่ายเราจะกลับ"
หลัวไช่เสียรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย โชคดีที่แสงไฟหน้ากระรางมืดสลัวช่วยกลบอารมณ์ของเธอไว้ได้ดี เธอยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยน: "ได้ กลับกันดีๆ นะ แล้วบอกเอ้อหนีด้วยว่า พอกลับถึงหมู่บ้านเมื่อไหร่จะไปหา"
เซิ่งอันหนิงเดินตามโจวชื่อซวินออกมาได้ระยะหนึ่ง หันกลับไปก็ยังเห็นหลัวไช่เสียยืนอยู่หน้าประตูร้าน แสงไฟสาดต้องตัวเธอ ให้ความรู้สึกลึกลับบางอย่าง
หันกลับมามองโจวชื่อซวินอีกครั้ง เขาไม่มีท่าทีอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย เธอจึงถามเสียงเบา: "นายกับหลัวไช่เสียสนิทกันมากเลยนะ"
โจวชื่อซวินคิดครู่หนึ่ง: "แม่ของเธอเคยช่วยชีวิตฉันไว้"
เซิ่งอันหนิงฮึมรับ แล้วไม่ถามต่ออีก คิดว่ามีบุญคุณช่วยชีวิตกัน แล้วทั้งคู่ก็โตมาด้วยกัน ถ้าจะมีความรู้สึกอะไรสักหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ
ถ้าเธอยังถามต่อ ก็ไม่ใช่เรื่องเติมความทุกข์ให้ตัวเองหรอกหรือ?