เซิ่งอันหนิงประคองจงเหวินชิงข้างหนึ่ง อีกข้างก็ประคองโจวชื่อซวินกลับบ้าน โดยไม่สนใจโจวเปยชิงที่เดินตามหลังมาราวกับคนไร้วิญญาณ
ผู้หญิงคนนี้สมควรแล้ว ยังทำให้จงเหวินชิงเกือบเกิดเรื่องอีก
ถ้าจงเหวินชิงเป็นอะไรไป ต่อให้เธอตายร้อยครั้งก็ชดใช้ไม่พอ
โชคดีที่ตอนเช้าเธอปวดท้อง นึกว่าประจำเดือนใกล้มา จึงออกมาซื้อกระดาษชำระ แล้วบังเอิญเห็นโจวเปยชิงคล้องแขนจงเหวินชิงเดินไปทางริมแม่น้ำ ความอยากรู้อยากเห็นพลันผุดขึ้นมา เธอจึงแอบตามไป
แต่โจวชื่อซวินกับคนอื่น ๆ ก็เคลื่อนไหวเร็วเหมือนกัน
เธอถามโจวชื่อซวินเสียงเบา “คุณรู้ตั้งนานแล้วใช่ไหมว่าโจวลู่หมิงเป็นตัวปลอม?”
โจวชื่อซวินส่ายหน้า “เปล่า แค่บังเอิญรู้ว่าตอนนั้นในกลุ่มของพวกเขามีคนหน้าตาคล้ายโจวลู่หมิงอยู่คนหนึ่ง ชื่อจางฉางหลง ทั้งคู่หน้าตาคล้ายกันสักห้าหกส่วน แต่ตั้งแต่สามปีก่อน จางฉางหลงคนนี้ก็หายตัวไป”
เซิ่งอันหนิงอดทอดถอนใจไม่ได้ “พวกคุณเก่งจริง ๆ นะ เรื่องแบบนี้ก็ยังสืบเจอได้”
จงเหวินชิงเหมือนคนสูญเสียวิญญาณ ถูกเซิ่งอันหนิงจูงมือพากลับบ้าน
เซิ่งอันหนิงเห็นแล้วก็สงสาร ลูกชายที่เลี้ยงมากลับฆ่าลูกแท้ ๆ ของตัวเอง ใครจะทนไหว เธอประคองจงเหวินชิงไปนั่งข้างเตียง แล้วหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดหน้าเช็ดมือให้
พลางปลอบว่า “คุณอย่าเสียใจมากนะคะ ถ้าร่างกายไม่สบาย ชื่อซวินจะเป็นห่วง เขาเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยพูด แต่เป็นห่วงสุขภาพของคุณมาตลอด”
พอได้ยินชื่อโจวชื่อซวิน จงเหวินชิงกะพริบตาเหมือนได้สติขึ้นมาบ้าง “ชื่อซวินไม่เป็นไรใช่ไหม ขาเขาเป็นอย่างไรบ้าง?”