ตอนนี้โจวลู่หมิงไม่มีทางถอยแล้ว น้องเขยอย่างจางจงอี้ถูกควบคุมตัวไปเรียบร้อย เขายังได้ยินมาอีกว่าโจวชื่อซวินมีหลักฐานเอาผิดเขาอยู่ในมือไม่น้อย
เขาไม่มีความสามารถพอจะช่วยให้จางจงอี้พ้นผิด จึงคิดได้แค่ว่าต้องรีบล้างมลทินให้ตัวเอง
แต่ตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาทำเรื่องไว้มากเกินไป แค่ตรวจสอบเพียงเล็กน้อยก็สาวไปถึงได้ เขาจึงคิดหลอกจงเหวินชิงมา หากเกลี้ยกล่อมเธอไม่สำเร็จ ก็จะให้เธอเห็นว่าโจวเปยชิงถูกทำลายอย่างไร
เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะบีบให้จงเหวินชิงเป็นบ้าไม่ได้ ขอแค่จงเหวินชิงเสียสติ ตระกูลโจวก็ต้องวุ่นวายแน่นอน ถึงตอนนั้นคงไม่มีใครมีเวลามาสนใจเขาอีก
เขาหลอกล่อโจวเปยชิงให้ช่วยหลอกจงเหวินชิงมา แต่กลับไม่คิดว่าเซิ่งอันหนิงจะโผล่มาด้วย
ถ้าอย่างนั้นก็อย่าหาว่าเขาไม่เกรงใจ วันนี้ใครมาก็อย่าหวังว่าจะได้กลับไปสักคน
อย่างไรเสียเขาก็ไม่มีทางมีชีวิตกลับไปอยู่แล้ว!
เขาคว้าแขนจงเหวินชิงไว้แน่น แล้วจ้องเซิ่งอันหนิงอย่างดุดัน “คุณมาทำอะไร?”
จงเหวินชิงถูกบีบแขนจนเจ็บ เธอร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะจ้องโจวลู่หมิงอย่างโกรธเกรี้ยว “โจวลู่หมิง คุณคิดจะทำอะไร?”
รอยยิ้มอ่อนโยนไร้พิษภัยบนใบหน้าของโจวลู่หมิงหายไป เขาพูดอย่างเหี้ยมเกรียมว่า “ผมคิดจะทำอะไรน่ะหรือ? ที่ผมทำถึงขั้นนี้ก็เพราะพวกคุณบีบผมเอง!”
โจวเปยชิงงุนงงจนตั้งตัวไม่ติด มองโจวลู่หมิงที่ดูแปลกหน้า “พี่ใหญ่?”
โจวลู่หมิงหน้าขรึมลง “หุบปาก ผมไม่ใช่พี่ชายคุณ! โจวชื่อซวินต่างหากที่เป็นพี่ชายคุณ! ผมอยู่ในตระกูลโจวมาสามสิบปี พวกคุณจะบอกว่าไม่ต้องการผมก็ทิ้งกันง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?”