เซิ่งอันหนิงกินอาหารเช้าเสร็จ ก็เก็บข้าวของเล็กน้อย หยิบคูปองอาหารกับเงินติดตัวมานิดหน่อย ล็อกประตูแล้วตรงไปยังประตูใหญ่
ตอนเธอไปถึง มีรถโดยสารขนาดเล็กสีขาวเก่า ๆ จอดอยู่ที่ประตู บนรถมีคนนั่งอยู่ไม่น้อยแล้ว จางอีเหมยกับเซียวเยี่ยนก็อยู่ด้วย
เซิ่งอันหนิงกวาดตามองทั้งสองคนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ช่างมีวาสนาต่อกันจริง ๆ นะ
เธอไม่สนใจใคร ขึ้นรถไปนั่งแถวหลังสุด ผู้หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าหันมายิ้มทักเธอ “อันหนิงก็จะไปเดินตลาดนัดหรือ”
เซิ่งอันหนิงพยักหน้า “อืม ไปดูหน่อย”
เธอจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้ชื่อฉินหงเสีย เป็นภรรยาของหัวหน้าฝ่ายส่งกำลังบำรุง ปกติในเขตบ้านพักครอบครัว เธอวางตัวเป็นพี่สาวใหญ่ใจดี บ้านไหนมีเรื่องขัดแย้ง หรือสามีภรรยาทะเลาะกัน ก็มักเป็นเธอที่เข้าไปช่วยไกล่เกลี่ย
เรียกได้ว่าเป็นหัวหน้ากลุ่มสตรีประจำเขตบ้านพักครอบครัวเลยทีเดียว
ตอนแรกที่ตัวต้นฉบับทะเลาะกับโจวชื่อซวิน ฉินหงเสียก็เคยเข้าไปเกลี้ยกล่อม แต่ตัวต้นฉบับร้ายกาจเกินไป ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น หลัง ๆ ฉินหงเสียเลยไม่เข้าไปยุ่งอีก ทว่าเวลาเจอกันก็ยังคงยิ้มแย้มทักทาย
ฉินหงเสียเห็นว่าเซิ่งอันหนิงถึงกับตอบรับ แถมท่าทียังดีอีกด้วย รอยยิ้มบนใบหน้าจึงยิ่งกว้างขึ้น “ปีนี้ตลาดนัดใหญ่ทางโน้นจัดได้ครึกครื้นทีเดียว ได้ยินว่ามีทั้งการแสดงกายกรรมกับงิ้ว ของก็ราคาถูก เธอจะซื้อไหมพรมไปถักเสื้อไหมพรมให้เสี่ยวโจวสักหน่อยไหม”
สีหน้าของเซิ่งอันหนิงกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย เธอถักเสื้อไหมพรมไม่เป็นนี่นา!
อีกอย่าง ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับโจวชื่อซวินเป็นยังไง พวกเธอไม่รู้หรือ ทำไมถึงยังกระตือรือร้นจับคู่ให้พวกเธออยู่ได้