ฉินหงเสียยังไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ จึงหันไปมองเซียวเยี่ยน “หมอเซียว เส้นด้ายที่คุณเพิ่งซื้อมาให้อันหนิงดูสิ พวกคุณวัยหนุ่มสาวน่าจะมีรสนิยมเหมือนกัน ให้อันหนิงถักเสื้อกันหนาวให้เสี่ยวโจวสักตัวสิ”
เซิ่งอันหนิงไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา เส้นด้ายที่เซียวเยี่ยนซื้อมา คงตั้งใจจะถักเสื้อกันหนาวให้โจวชื่อซวินกระมัง เธอมองฉินหงเสียที่กำลังพูดไม่หยุดอย่างสนุก ๆ
พูดกันมาถึงขั้นนี้แล้ว เซียวเยี่ยนจึงทำได้เพียงเปิดถุงผ้าให้เซิ่งอันหนิงดู
ฉินหงเสียยิ่งกระตือรือร้น รีบคว้าเส้นด้ายออกมายื่นให้เซิ่งอันหนิงดู “เธอดูสิ เส้นด้ายแบบนี้ถ้าซื้อที่ร้านสหกรณ์การค้าต้องขายตั้งชั่งละเจ็ดแปดหยวน แต่ที่ตลาดนัดชั่งละห้าหยวน ถูกกว่ากันตั้งเยอะ ฉันดูแล้วน่าจะเป็นขนแกะแท้ด้วย สีนี้เอาไปถักเสื้อกันหนาวให้เสี่ยวโจวต้องสวยมากแน่”
เซิ่งอันหนิงไม่รู้จะตอบอย่างไร ได้แต่ยิ้มฝืน ๆ “สวยดีค่ะ แต่ฉันถักไม่เก่ง กลัวจะทำเส้นด้ายเสียเปล่า”
ฉินหงเสียโบกมือ “จะกลัวอะไร ฉันสอนเธอเอง ไป ๆ ถ้าเงินไม่พอก็ยืมฉันได้”
ประโยคเดียวก็อุดคำพูดที่เซิ่งอันหนิงกำลังจะพูดไว้จนหมด
เซิ่งอันหนิงจึงได้แต่ถูกฉินหงเสียผลักให้เดินไปยังร้านขายเส้นด้าย คิดไปคิดมาแล้ว ช่วงนี้คงยังไปจากที่นี่ไม่ได้ ถักเสื้อกันหนาวให้โจวชื่อซวินสักตัวเป็นของขอบคุณก็ดีเหมือนกัน
ฉินหงเสียจะดูไม่ออกได้อย่างไรว่าเซิ่งอันหนิงคิดอะไรอยู่ เธอเพียงรู้สึกว่าโจวชื่อซวินกว่าจะหาภรรยาได้สักคนก็ไม่ง่าย ถ้ารั้งไว้ได้ก็ต้องรั้งไว้ให้ได้ ระหว่างเดินจึงคอยเกลี้ยกล่อมเซิ่งอันหนิงไปด้วย “ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบที่นี่ แต่ต่อไปต้องดีขึ้นแน่นอน อีกอย่าง ถ้าช่วงสองปีนี้เสี่ยวโจวทำงานได้ดี ก็ยังมีโอกาสเลื่อนตำแหน่ง เธออย่ามาถ่วงเขาในเวลาแบบนี้นะ”