ในที่สุดโจวชื่อซวินก็ไม่ได้พูดอะไร เขากินข้าวเงียบ ๆ อาจเป็นเพราะวันนี้เซิ่งอันหนิงดูไม่เหมือนเดิม หลังอาหารเขาจึงเตือนขึ้นว่า “พรุ่งนี้ที่เมืองข้าง ๆ มีตลาดนัดใหญ่ ตอนสิบโมงเช้าจะมีรถรับส่งมารอหน้าทางเข้าเขตบ้านพักครอบครัว พาทุกคนไปที่นั่น”
พูดจบเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเซิ่งอันหนิงรังเกียจความบ้านนอกของหมู่บ้าน เธอจะไปสนใจตลาดนัดแบบนี้ได้อย่างไร เขาจึงไม่รอให้เธอตอบ เก็บชามตะเกียบไปล้างเงียบ ๆ
เซิ่งอันหนิงนั่งอยู่ข้างเตาไฟอย่างไม่มีอะไรทำ ฟ้ามืดลงแล้ว เสียงเพื่อนบ้านดุลูกที่บ้านข้าง ๆ ดังมาให้ได้ยินชัดเจน
พอฟ้ามืด อากาศข้างนอกก็หนาว ทุกคนจึงแทบจะอยู่แต่ในบ้าน
แต่ในบ้านมีเพียงหลอดไฟสลัว ๆ ไม่มีทั้งโทรทัศน์ เครื่องเล่นแผ่นเสียง แม้แต่วิทยุก็ไม่มี คืนที่ยาวนานขนาดนี้จะผ่านไปได้อย่างไร?
เซิ่งอันหนิงมองโจวชื่อซวินที่ก้มตัวล้างจานอยู่หน้าเขียง เพราะในห้องจุดเตาไฟจนค่อนข้างร้อน เขาจึงสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาว ชายเสื้อสอดไว้ในกางเกง ทำให้ไหล่กว้างเอวสอบดูเด่นชัดเป็นพิเศษ
โดยเฉพาะตอนก้มตัวล้างจาน ร่างกายขยับเพียงเล็กน้อย แต่กลับยิ่งเห็นพละกำลังที่เอวได้ชัดเจน
มองแล้วเพลินตาไม่น้อย
เซิ่งอันหนิงคิดอย่างเบื่อหน่าย ความคิดเริ่มออกนอกลู่นอกทาง เธอรีบตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ ตอนนี้แค่เรื่องกินให้อิ่มนอนให้พอยังจัดการไม่ได้ ยังจะคิดฟุ้งซ่านอะไรอีก?
ข้างนอกมีเสียงฝีเท้า ตามด้วยเสียงผู้ชายร้องถามว่า “หัวหน้าทีมอยู่บ้านไหมครับ?”
โจวชื่อซวินสะบัดน้ำออกจากมือแล้วเดินไปเปิดประตู เซิ่งอันหนิงเองก็ลุกขึ้นอย่างสงสัย ไม่คิดเลยว่าจะมีคนมาเยี่ยมบ้านด้วย