ตอนที่สายตาของเซิ่งอันหนิงสบเข้ากับโจวชื่อซวิน จู่ ๆ เธอก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า หากวันหลังโจวชื่อซวินรู้ว่าเธอเป็นคนพบว่ามีการวินิจฉัยผิดพลาด เขาจะสงสัยเธอหรือเปล่า?
นิสัยจากการทำงานนี่มันน่าหงุดหงิดจริง ๆ ทำให้เธอลืมเรื่องที่ต้องปกปิดอยู่เรื่อย
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสงบลง หากถึงตอนนั้นโจวชื่อซวินเกิดสงสัยขึ้นมาจริง ๆ เธอก็จะยืนกรานว่าแค่คาดเดาเท่านั้น อย่างไรเสียเธอก็อยู่ตรงนี้ ไม่เชื่อหรอกว่าคนที่ได้รับการอบรมด้วยแนวคิดสีแดงเหล่านี้จะยังเชื่อเรื่องภูตผีเทวดา
“คุณฟื้นแล้วเหรอ? รู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม?”
เซิ่งอันหนิงเปลี่ยนสีหน้าเป็นกังวลและร้อนใจ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหา
ปลายหูของโจวชื่อซวินยังแดงอยู่ เขากะพริบตาแล้วเบนสายตาไปทางอื่น เอ่ยเสียงแหบว่า “ไม่เป็นไร ยังดีอยู่”
เซิ่งอันหนิงนั่งลงข้างเตียงอย่างเปิดเผย “ดีแล้วที่คุณไม่เป็นอะไร ทำเอาฉันตกใจแทบแย่ คุณอยากกินอะไรไหม ฉันจะไปซื้อมาให้”
โจวชื่อซวินอดสงสัยไม่ได้ว่าเซิ่งอันหนิงรู้เรื่องการแพทย์หรือเปล่า? ตอนที่เขาสะลึมสะลือ เขาได้ยินเสียงเซิ่งอันหนิงโต้เถียงกับหมอ ทั้งยังพูดอย่างมั่นใจว่าเขามีเลือดออกภายใน ไม่ใช่กระดูกหรือเส้นประสาทได้รับบาดเจ็บ
แต่พอได้ยินเซิ่งอันหนิงบอกว่าจะไปซื้ออาหาร เขาก็เริ่มสงสัยอีกครั้ง หากเซิ่งอันหนิงรู้เรื่องการแพทย์จริง ก็น่าจะรู้ว่าคนเพิ่งผ่าตัดไม่ควรกินอาหารทันที
เซิ่งอันหนิงหัวไวจะตาย แค่เห็นแววสงสัยวาบผ่านดวงตาของโจวชื่อซวิน ก็รู้แล้วว่าตอนเขาหมดสติได้ยินสิ่งที่เธอพูด และเริ่มสงสัยขึ้นมา
“ฉันไปถามหมอก่อนว่าคุณกินอะไรได้บ้าง อ้อ คุณอยากเข้าห้องน้ำไหม?”