จงจื้อกัวถอนหายใจ “เมื่อคืนพวกเรายุ่งกับการกู้ภัยช่วยคนกันทั้งคืน คนที่ส่งมาโรงพยาบาลมากับรถของโรงพยาบาลอำเภอ พวกเขาคงไปโรงพยาบาลในเมืองโดยตรงแน่ แค่ไม่คิดว่าโรงพยาบาลที่หนึ่งของเมืองจะมีมาตรฐานแย่ขนาดนี้”
ซ่งไค่ก็เหงื่อตกเพราะตกใจ “ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้นนะ หมอทางนั้นก็เก่งอยู่ อย่างหมอที่รักษาหัวหน้าโจว มีคนฝากเส้นสายไปหาเขาตั้งเยอะ”
เรื่องนี้ทำให้เซิ่งอันหนิงคิดไม่ตก นี่เป็นอาการเลือดออกภายในที่เห็นได้ชัดมาก ทำไมถึงวินิจฉัยผิดว่าเป็นอาการบาดเจ็บที่กระดูกสันหลังส่วนเอวได้?
เธออดคิดเตลิดไปไกลไม่ได้ “หรือว่าจะเป็นการฆาตกรรมโดยเจตนา?”
จงจื้อกัวส่ายหน้าทันที “ไม่หรอก ใครจะกล้าฆาตกรรมอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้?”
เซิ่งอันหนิงคิดในใจว่า ถ้าไม่มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผล ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นการฆาตกรรม ส่วนสาเหตุนั้น เกรงว่าคงมีแต่โจวชื่อซวินที่รู้
คิดว่าการผ่าตัดยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก เซิ่งอันหนิงจึงตัดสินใจไปซื้ออ่างล้างหน้า สบู่ กล่องข้าวอะไรพวกนั้น
ระหว่างทางจะแวะเดินดูรอบ ๆ ด้วย เพราะการผ่าตัดม้ามแตกไม่ได้ซับซ้อนมากนัก และโรงพยาบาลกองทัพก็ต้องมีผู้เชี่ยวชาญด้านนี้มากแน่ เธอจึงวางใจ
เธอบอกจงจื้อกัวไว้คำหนึ่ง แล้วลงบันไดออกไป
จงจื้อกัวยังคงเป็นห่วงโจวชื่อซวินที่อยู่ในห้องผ่าตัด เพราะเขารู้ดีว่าหลายปีมานี้โจวชื่อซวินใช้ชีวิตลำบากแค่ไหน คนอื่นยังได้รับพัสดุจากทางบ้าน ทั้งเสื้อผ้าบุนวมกับรองเท้าบุนวมที่เย็บส่งมาให้
แต่เขากลับได้รับแต่จดหมายจากทางบ้านที่ขอเงิน ไม่ก็พ่อหกล้มขาหักจนลงไปทำงานไม่ได้ ไม่ก็น้องชายซุกซนทำวัวของบ้านใครตาย