เซิ่งอันหนิงแปลกใจเล็กน้อย “คุณรู้จักคุณตาของฉันด้วยเหรอคะ”
โจวหนานกวางส่ายหน้า “ไม่รู้จักหรอก แค่เคยได้ยินชื่อ พวกเธอมีความคิดเป็นของตัวเองและยอมทุ่มเทต่อสู้เพื่อสิ่งที่ต้องการ แบบนี้ดีมาก ถ้ามีเรื่องไหนที่ต้องการให้พวกเราช่วย ก็อย่าลืมบอกล่ะ”
เซิ่งอันหนิงพยักหน้า “คุณวางใจได้ค่ะ ถ้าเจอปัญหาที่พวกเราแก้เองไม่ได้ ฉันจะขอให้คุณช่วยแน่นอน”
อย่างเช่นโควตาสอบเข้ามหาวิทยาลัย ปีแรกที่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้รับการฟื้นฟูขึ้นมา มีคนมากมายแย่งชิงโควตานี้กันทั้งต่อหน้าและลับหลัง ปัญญาชนหญิงบางคนถึงกับยอมใช้ร่างกายแลกกับโควตา
เมื่อไม่มีความยุติธรรมให้พูดถึง เซิ่งอันหนิงจึงคิดว่าในเมื่อมีช่องทางอำนวยความสะดวกแบบนี้ เธอก็ต้องใช้ให้เป็นประโยชน์
ส่วนจะสอบติดหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเธอเอง
โจวหนานกวางค่อนข้างชื่นชมนิสัยตรงไปตรงมา ไม่เสแสร้งของเซิ่งอันหนิง “ฉันต้องกลับไปทำงาน คงอยู่ที่หลงเป่ยนานไม่ได้”
จงเหวินชิงได้ยินก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที “จะกลับไปเหรอคะ ไหนว่าจะอยู่ที่นี่ไง ฉันไม่กลับค่ะ ชื่อซวินอยู่ที่ไหน ฉันก็อยู่ที่นั่น”
โจวหนานกวางกุมมือจงเหวินชิงไว้ “เธออยู่ที่นี่ก่อนนะ ฉันกลับไปจัดการเรื่องโรงเรียนให้เรียบร้อยแล้วจะกลับมา ดีไหม”
พอได้ยินแบบนั้น จงเหวินชิงก็วางใจ “งั้นคุณกลับไปเถอะ ฉันจะอยู่ที่นี่”
โจวหนานกวางยังคงปลอบเธอ “อยู่ที่นี่นะ ถ้ารู้สึกไม่สบายก็ไปหาอันหนิงหรือไปพบหมอ ฉันอย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองเดือนกว่าจะกลับมา ถ้าช้าหน่อยก็อาจเป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน”