เซิ่งอันหนิงเห็นอันซิวหยวนทำหน้าเหมือนเจอผีก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย “พี่ซิวหยวน เป็นอะไรไปคะ”
อันซิวหยวนกลืนน้ำลาย มองเซิ่งอันหนิง “คนนี้...สามีเธอเหรอ”
เซิ่งอันหนิงพยักหน้า “ใช่ค่ะ พี่รู้จักเขาเหรอคะ”
อันซิวหยวนรีบส่ายหน้า “ไม่รู้จัก ไม่รู้จักหรอก งั้นฉันกลับหอก่อนนะ เธอทำธุระต่อเถอะ”
พูดจบก็สะพายลูกไว้บนหลัง หิ้วข้าวของแล้วรีบร้อนจากไป เซิ่งอันหนิงเห็นชัดว่าเธอถอนหายใจโล่งอก แถมยังตบอกตัวเองเบา ๆ ด้วย จึงมองโจวชื่อซวินอย่างสงสัย ก่อนจะหันไปมองอันซิวหยวนที่เดินไกลออกไป “ทำไมรู้สึกเหมือนเธอเจอผีเลยล่ะ ทั้งที่หน้าตาคุณก็ไม่ได้น่ากลัวสักหน่อย”
ส่งโจวชื่อซวินกลับห้องผู้ป่วยแล้ว เธอก็ดูเวลา “ฉันจะไปถามพี่ซิวหยวน แล้วค่อยไปซื้อข้าวที่โรงอาหาร ถ้าพ่อกับแม่คุณมา บอกพวกเขาว่าไม่ต้องซื้อข้าวนะ เดี๋ยวฉันพาออกไปกินข้างนอก”
ถ้าไม่ถามให้รู้เรื่อง เธอคงเอาแต่คิดถึงเรื่องนี้อยู่ในใจ
พอไปถึงหอพัก อันซิวหยวนกำลังให้นมลูก ทั้งยังเหม่อลอยอยู่บ้าง เมื่อได้ยินเสียงเซิ่งอันหนิงเปิดประตูเข้ามาก็สะดุ้งอย่างเห็นได้ชัด “ทำไมเธอกลับมาแล้วล่ะ”
เซิ่งอันหนิงยกเก้าอี้มานั่งตรงข้ามอันซิวหยวน “พี่เคยเจอสามีฉันมาก่อนหรือเปล่า หรือเคยเจอเรื่องอะไรมา ไม่อย่างนั้นทำไมถึงกลัวขนาดนั้น”
อันซิวหยวนตบอกตัวเองเบา ๆ เห็นได้ชัดว่ายังกลัวอยู่ “สามีเธอหน้าตาเหมือนผีคนนั้นที่ฉันเคยเล่าให้ฟังมาก เหมือนคนที่เจอในหมู่บ้านเรานั่นแหละ”
เซิ่งอันหนิงคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงนึกออก “คนที่พี่บอกว่าศพฟื้นขึ้นมากะทันหัน ถูกน้ำแช่จนดูหน้าตาไม่ออกน่ะเหรอ”