ใบหน้าของอันซิวหยวนแดงก่ำขึ้นทันที เธอแอบหยิกเด็กเบา ๆ เด็กหู้ก็ร้องไห้จ้า เธอรีบอุ้มลูกลุกขึ้นมาปลอบ แล้วอธิบายกับเซิ่งอันหนิงอย่างร้อนรนว่า “ตอนที่พวกเราเห็นเขา เขาตายไปแล้วจริง ๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม แค่รู้สึกว่าผู้ชายของคุณหน้าตาคล้ายคนนั้นมาก”
ตอนนี้เซิ่งอันหนิงมั่นใจแล้วว่าอันซิวหยวนกำลังโกหก แต่ยังไม่รู้ว่าทำไมถึงโกหก “ฉันก็แค่อยากถามดู สามีฉันมีน้องชายคนหนึ่ง หน้าตาคล้ายเขามาก หายตัวไปเมื่อสามปีก่อนจนถึงตอนนี้ก็ยังหาไม่เจอ เมื่อกี้ฉันออกไปแล้วลองคิดดู บางทีคนที่คุณพูดถึงอาจเป็นน้องชายสามีฉันก็ได้”
อันซิวหยวนเม้มปากทันที ไม่พูดอะไรอีก ที่สำคัญคือกลัวว่าถ้าพูดเพิ่มอีกสักคำจะเผลอเผยพิรุธ เธอรู้สึกว่าเซิ่งอันหนิงฉลาดเกินไปจริง ๆ
หลี่กุ้ยหลิงฟังแล้วงงไปหมด อดสงสัยไม่ได้ “พวกคุณพูดเรื่องอะไรกัน ฉันฟังไม่ค่อยเข้าใจเลย พี่ซิวหยวน พี่ไปเจอสามีของอันหนิงตอนไหนเหรอ”
เซิ่งอันหนิงช่วยอธิบายว่า “สามีฉันบาดเจ็บเลยมานอนโรงพยาบาลที่นี่ แล้วบังเอิญเจอพี่ซิวหยวนพอดี”
หลี่กุ้ยหลิงก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ “นั่นสิ คุณไม่ได้บอกหรือว่าศพจมน้ำจนหน้าบวม ดูไม่ออกว่าเป็นใคร แล้วคุณดูออกได้ยังไงว่าหน้าตาเหมือนสามีของอันหนิง”
อันซิวหยวนอธิบายไม่ถูก ใบหน้าแดงก่ำ อุ้มลูกชายที่ร้องงอแงเดินไปมา สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่อธิบาย
คราวนี้เซิ่งอันหนิงมั่นใจแล้วว่าอันซิวหยวนมีเรื่องปิดบัง ส่วนคนนั้นจะใช่โจวหลวนเฉิงหรือไม่ค่อยว่ากัน แต่ตอนที่อันซิวหยวนเห็นเขา ใบหน้าของเขาต้องไม่ได้บวมเป่งแน่นอน
อันซิวหยวนกลัวว่าเซิ่งอันหนิงจะถามต่อ จึงอุ้มเด็กออกไป